توزيع درآمد در استان مازندران طي برنامه هاي توسعه اقتصادي، اجتماعي و فرهنگي

هدف اساسي در اين مقاله برآورد سطح نابرابري اقتصادي در استان مازندران طي برنامه هاي توسعه اول اقتصادي – اجتماعي مي باشد. نابرابري در توزيع درآمد (هزينه) استان مازندران به تفكيك مناطق شهري و روستايي به صورت ناپارامتريكي طي برنامه هاي اول، دوم، سوم و چهارم توسعه اقتصادي – اجتماعي برآورده شده است. نتايج حاصل از برآورد ضريب جيني و ارزيابي روند آن نشان مي دهد كه كمترين سطح نابرابري در مناطق شهري و روستايي به ترتيب در سال هاي 1369 و 1382 واقع شده است بيشترين مقدار نابرابري در مناطق شهري و روستايي در سال 1370 مي باشد. نتايج حاصل از تحليل واريانس نشان داده است كه نابرابري در مناطق روستايي استان مازندران به طور معناداري از نابرابري در مناطق شهري بيشتر بوده است. نتايج حاصل از تحليل واريانس در برنامه هاي توسعه اقتصادي- اجتماعي نشان داده است كه مقايسه سياست هاي اجرا شده توسط دولت طي برنامه هاي اول،دوم وسوم توسعه اقتصادي- اجتماعي بر نابرابري تاثير مثبت داشته و نابرابري را كاهش داده است. بنابر نتايج حاصل، بيشترين كاهش نابرابري در برنامه سوم توسعه اقتصادي – اجتماعي مشاهده شده است.