الگوي سيستمي ارزيابي اثربخشي آموزش‏هاي ضمن خدمت در سازمان

A systemic model for evaluation of job training effectiveness in organizations

بهره‏گيري از آموزش‏هاي دانشي و مهارتي براي آموزش گيرندگان حوزه‏هاي مختلف كه غالباً با صرف هزينه‏هاي سنگين و حساسيت زيادي همراه است، لزوم استفاده از الگوهاي جديد ارزيابي را با ماهيت قابل‏كاربردي و پياده‏سازي ضروري ساخته است. اهميت وحساسيت مشاغل سازماني همواره مسيولان را بر آن مي‌دارد تا از ميزان اثربخشي آموزش‌هاي در حال اجرا به طور دقيق اطلاع يافته و با بررسي نقاط ضعف و قوت آن‏ها و انجام اقدامات اصلاحي لازم، اثربخشي دوره‏هاي آموزشي را افزايش دو چندان دهند. هدف مقاله حاضر، ارايه الگويي است كه بتواند ضمن سنجش اثربخشي سيستم آموزش به صورت مستمر و سيستماتيك، عوامل موثر بر اثربخشي آموزش را شناسايي و راه كارهايي را براي ارتقاي آن ارايه نمايد. در اين مقاله، ابتدا با تشريح و بررسي مباني علمي و الگوهاي متداول سنجش اثربخشي آموزش نسبت به آگاهي بخشي به خواننده محترم اقدام گرديده و با در نظر گرفتن مدل‏هاي مذكور مدلي با آموزه‏هاي تفكر سيستمي ارايه گرديده است.

High expenditures of programs for improving knowledge and skills of employees in various organizations necessitate the usage of novel and practicable evaluation methods. The importance and sensitivity of various jobs compels many executives to monitor the effectiveness of their ongoing training programs and improve their effectiveness by evaluating such programs and taking corrective actions. The purpose of this article is to present a model capable of carrying out continuous and systematic evaluation of effectiveness of training programs, as well as to identify influential factors and provide strategies to promote the effectiveness of these programs. First, the scientific fundamentals and current evaluation methods is introduced, and then the systemic model is presented comprehensively.