اثرات تريتينويين بر روي سيماي باليني و هيستوپاتولوژيك مدل موشي اسكلروز متعدد

The effects of Tretinoin on Clinical and Histopathological Aspects of the Mouse Model of Multiple Sclerosis

چكيده زمينه و هدف: با وجود پيشرفت‌هايي كه در سال‌هاي اخير در امر درمان بيماري اسكلروز متعدد حاصل شده است، بسياري از بيماران كمتراز حد بهينه به درمان‌هاي موجود پاسخ مي‌دهند. در مطالعات گذشته به اثرات ايمونومودولاتوري تريتينويين اشاره شده است. هدف اين مطالعه بررسي اثرات تريتينويين بر روي سيماي باليني و هيستوپاتولوژيك مدل موشي اسكلروز متعدد بود. روش بررسي: در اين مطالعه تجربي بيماري آنسفالوميليت تجربي خود ايمني از طريق ايمن‌سازي با پپتيدMOG35-55 و ادجوانت كامل فروند، در موش‌هاي ماده C57BL/6 القا شد. موش‌هاي مبتلا در دو گروه 7 تايي قرار گرفتند. 7 سر موش نيز به عنوان گروه سالم در نظر گرفته شدند. درمان با ترتينويين (25 ميلي‌گرم بر كيلوگرم يك روز در ميان) از زمان بروز علايم درمانگاهي در گروه درماني (روز 12) آغاز گشت. هم‌زمان، گروه شاهد تنها حلال دارو را دريافت نمودند. علايم تا زمان كشتار موش‌ها (روز 33) روزانه ثبت گرديد. بافت‌ مغز نيز به منظور ارزيابي‌هاي نوروپاتولوژي برداشت گرديد و مقاطع تهيه شده به شيوه هماتوكسيلين ـ ايــوزيـــــن و تولوييدن بلوـ ماركي رنگ‌آميزي شدند. داده‌ها با آزمون آماري مان ويتني ـ يو تجزيه و تحليل شدند. يافته‌ها: تجويز تريتينويين پس از بروز علايم بيماري به طور معني داري موجب تخفيف بيماري گرديد(05/0p < ). نتايج هيستولوژيك حاكي از كاهش شدت ادم پارانشيم، ارتشاح سلولي و استحاله نرون‌ها و دميليناسيون در مغز موش‌هاي دريافت كننده ترتينويين نسبت به گروه شاهد به طور معني داري كاهش بود(05/0p < ). نتيجه‌گيري: استفاده درماني از تريتينويين، ممكن است به عنوان استراتژي سودمند در درمان اسكلروز متعدد مد نظر قرار گيرد.