از روايت نگاري تا پژوهشگري تاريخ در جهان غرب

From narration to historiography in west

تاريخ، اين تكاپوي آدمي براي شناخت هويت خويشتن و تفسير جهان، چگونه نوشته مي‌شود؟ آيا تاريخ تكرار ملالت بار روايت پردازي راويان شيرين سخن است يا دانشي و معرفتي برگرفته از روحيه پرسشگري و پويندگي انسان؟ براي درك عميق از معنا و مفاد تاريخ بايد ديد كه تاريخ را چگونه مي‌نويسند. اين جستار مي‌كوشد تا با نگاهي گذرا به سير تحول و تطور نگارش تاريخ در اروپا- كه ما امروزه آن را كانون مدرنيسم و پيشرفت مي‌دانيم- دگرگوني‌هاي حادث شده در بستر زماني ديرپا را، به معرض ديد درآورد ؛ تا بدرستي مشخص گردد كه چگونه تاريخ نگاري از روايت پردازي و شرح حال نويسي به تحليل مسايل تمدني و اجتماعي تبديل شد و از نگرشي ديكتاتور مآبانه به ديدگاهي دموكراتيك متمايل گرديد. مقاله در چند پاره تنظيم شده و به مهم‌ترين ادوار تاريخ‌نويسي در قاره اروپا و جهان غرب- از سده‌هاي آغازين تاريخ‌نگاري در عهد يونان باستان تا مكاتب نوين سده 20 ميلادي- و نظريات و كوشندگان هريك از اين مقاطع مي‌پردازد. اميد است آشنايي با روند تحولات مذكور و مقايسه آن با سير تاريخ‌نگاري در شرق و بويژه ايران، بتواند به روشن شدن پاره‌اي از كاستي‌هاي موجود در قلمروي تحقيقات تاريخي ايران معاصر كمك نمايد.

How does history the human activity to recognize its identity and to descrip word write? Is history a boring circulation of narrations or it is an acknowledgement of human intellectual activates? To deeply understand histories we should observe how history is written? This article is trying to clarify the quality of historiography changes in Europe to prove that how historiography changed from narrations to social and civilization analyzing and from dictatorship view turned to democracy point of view. This article is divided into different parts and study on the most important historiography period in Europe and west from ancient word Greece and Rome to earliest schools in 20th century. In this article the history of European historiography is studied and by compare eastern and western historiography it will be helpful to clarify the weaknesses of research in Iran contemporary history.