تعيين مزيت نسبي غلات (گندم، جو و ذرت دانه اي) در منطقه‌ي جيرفت و كهنوج

Determining Comparative Advantage of Cereals (Wheat, Barley, Corn) in Jiroft and Kahnooj

مزيت نسبي يكي از معيارهاي مهم اقتصادي براي برنامه‌ريزي توليد، صادرات و واردات است. در اين مطالعه وجود يا وجود نداشتن مزيت نسبي توليد غلات (گندم، جو و ذرت دانه‌اي) در منطقه‌ي جيرفت و كهنوج در سال زراعي 86-85 با استفاده از دو نوع شاخص‌هاي شناسايي مزيت نسبي تعيين شد. شاخص‌هاي نوع اول شاخص منفعت خالص اجتماعي، هزينه‌ي منابع داخلي و نسبت هزينه به منفعت اجتماعي و شاخص‌هاي نوع دوم، شاخص كارايي مزيت، مقياس مزيت و جمعي مزيت بود. بر اساس نتايج تحقيق و با استفاده از شاخص‌هاي نوع اول هيچ يك از غلات مورد بررسي در منطقه داراي مزيت نسبي نبودند. بر اساس شاخص‌هاي نوع دوم، مزيت نسبي محصول ذرت در منطقه بيش‌تر از متوسط كشور بود. محاسبه‌ي ضرايب حمايتي و نتايج حاصل از ماتريس تحليل سياستي نشان داد كه در توليد محصول و نهاده‌هايي كه كشاورزان در جريان توليد به كار برده‌اند، يارانه‌ي غيرمستقيم پرداخت شده و توليدكننده در شرايط مداخله‌ي دولت نسبت به تجارت آزاد سود بيش‌تري كسب كرده يا زيان كم‌تري ديده است.

Comparative advantage is one of the most important economic criteria in production, import and export programming. In this survey, two group of comparative advantage recognition indices is used to investigate existence of the cereals production comparative advantage in Jiroft & Kahnooj in 2006-2007. The SCB, DRC and NSP are the first indexes and EAI, SAI and AAI are the second. Based on the findings, none of the cereals had the comparative advantage. Corn comparative advantage in the region was more than the country average. The calculated protective coefficients and PAM matrix showed that producers are paid indirect subsidies in form of output and inputs and also gain more profit by government intervention comparing to free trade.