بررسي شخصيت بهرام در هفت پيكر با توجه به نظريه مزلو

نظامي به عنوان شاعري صاحب انديشه در آثار خود سعي داشته تا دغدغه اصلي خود را در اشعارش بنماياند. دغدغه انسان كامل و آرماني كه الگوي اخلاقي و فكري مخاطبان مي تواند باشد. در هفت پيكر، اساس تفكر نظامي كمال، تعالي و خودشكوفايي شخصيت هاي داستان، مخصوصاً بهرام گور است. اما نه كمالي پر رنج؛ بلكه تجربه اي همراه با شادي و اميدواري، با توجه به جسم و روح و دو بعد مادي و معنوي كه از اين نظر با نظريه شخصيتي مزلو كاملاً سازگار است. بهرام بتدريج در سير داستان به مرحله آگاهي مي رسد و همراه با گره افتادن ها و گره گشايي هاي داستاني، گويي گره هاي وجود بهرام نيز گشوده مي شود. در اين مقاله، شخصيت بهرام در پردازش نظامي، با مولفه هاي خودشكوفايي مزلو تطبيق داده شده است.