آسيب‌شناسي سازمان‌هاي غيردولتي محلي زنان روستايي كشاورز و تبيين راهكارهاي تجهيز، توسعه و تقويت آنها (استان‌هاي مركزي و مازندران)

Pathology Local Rural and Agricultural Women NGOs : Fitting out, Development, and Support Strategies (Markazi & Mazandaran Provinces)

چكيده پژوهش حاضر در راستاي پاسخگويي به مسيله مورد بررسي خود، اقدام به تمركز همزمان و همگرا بر مباحث زنان(نقش و نياز)، نهادسازي(مشاركت، نهادها و توسعه منابع) و توسعه محلي(ابعاد ظرفيت‌‌سازي، زيرساختي، اقتصادي- اجتماعي و پايداري) در قالب الگوهاي آسيب‌شناسي سازمان‌هاي غيردولتي زنان نموده است. از بعد روش‌شناسي، نوع تحقيق كمي و كاربردي بوده و جهت متغيرسازي از مدل‌هاي سه‌شاخكي و ادراك محيطي در سطوح خرد استفاده گرديده و جامعه آماري مشتمل بر سه گروه كارشناسان، مروجين زن و زنان روستايي بوده است. روش نمونه‌گيري جهت كارشناسان سرشماري و جهت مروجين زن تصادفي طبقه بندي شده بوده و به كمك فرمول كوكران اقدام به تعيين حجم نمونه گرديده است. در ابعاد كيفي، روش نمونه‌گيري مورد استفاده، نخبه‌گرا بوده و متمركز بر گروه زنان روستايي مي‌باشد. نتايج به دست آمده از پژوهش نشان مي‌دهد كه عمده آسيب‌هاي وارده، متمركز بر آسيب‌هاي عمومي متاثر كننده سازمان‌هاي غيردولتي و سازمان‌هاي غيردولتي زنان بوده و كمتر در حوزه آسيب‌هاي خاص مطرح مي‌باشد. ميزان تاثير آسيب‌ها در حوزه كاركردي و ساختاري تقريباً به يك ميزان بوده و جهت تجهيز، توسعه و تقويت سازمان‌هاي غيردولتي محلي زنان روستايي مي‌بايست به آگاه‌سازي و ظرفيت‌سازي، (دو رويكرد موجود و مطلوب)، توانمندسازي (رويكردهاي انگيزشي، ارتباطي و شناختي)، حساس‌سازي (توامان جهت مديران و كارشناسان دستگاه‌هاي اجرايي و اعضا جوامع محلي)، معيارسازي، توسعه منابع اجتماعي (رويكرد اجتماعي- اقتصادي) و پياده سازي(چارچوب تحليل جنسيتي تركيبي و رهيافت نظام‌نگر) اقدام نمود.