بررسي نقش و جايگاه مجلس شوراي ملّي در سياست‌گذاري‌هاي عشايري دوره پهلوي اوّل (1320ـ1304هـ.ش.)

(Examining the Role and Place of National Consultative Assembly in Nomadic Policy-Making in the First Pahlavi Era (1925-1941

دوره پهلوي اوّل (1320ـ1304) يكي از ادوار مهم و قابل توجّه تاريخ ايران است. در اين برهه، تغيير و تحوّلات شگرفي در زمينه‌هاي مختلف سياسي، اقتصادي، فرهنگي، اجتماعي و ... در كشور رخ داد. يكي از مهم‌ترين اين تحوّلات، به حاشيه رانده شدن ايلات و عشاير ايران از صحنه قدرت سياسي، اجتماعي، اقتصادي و نظامي بود. حكومت پهلوي با در اختيار گرفتن شيوه‌ها و شگرد‌هاي مختلف، به سركوب، خلع سلاح و سپس يكجانشين كردن ايلات و عشايري پرداخت كه تا آن دوره در عرصه‌هاي مختلف داراي قدرت و آثار بسياري بودند. بنابراين مسيله ايلات و عشاير در اين دوران، يكي از مباحث اصلي در زمينه سياست‌گذاري‌هاي كلان جامعه ايران در عرصه نظامي، سياسي، فرهنگي و اجتماعي بوده است. بر پايه قانون اساسي ايران، در ساختار حقوقي قدرت، سه نهادِ «سلطنت»، «مجلس شوراي ملّي» و «هييت وزيران»، از حق قانوني براي تصميم‌گيري در زمينه مسايل مربوط به حوزه ايلات و عشاير برخوردار بودند. به جهت اهمّيت اين موضوع در دوره مورد پژوهش و اعتبار و ارزش آن در تصميم‌گيري‌هاي نهادهاي مربوط، در اين مقاله كوشش مي‌شود تا جايگاه نهاد مجلس در سياست‌گذاري براي ايلات و عشاير در دوره پهلوي اوّل تشريح و تحليل شود.