مدل ساختاري بي انگيزگي دانش آموزان در فعاليت هاي تربيت بدني

The Structural Model of Students’ Amotivation in Physical Education Activities

هدف از اين پژوهش، ارائه‌ی مدلی از بی‌انگيزگی دانش‌آموزان در فعاليت‌های تربيت‌بدنی بر اساس ساختار چهاربعدی بی‌انگيزگی بود. اين پژوهش از نوع توصيفی - همبستگی بوده و به‌شكل ميدانی انجام شده‌است. به ‌اين منظور، 381 دانش‌آموز مقطع متوسطه‌ی شهرستان بوكان به روش تصادفی، خوشه‌ای، چند مرحله‌ای به‌عنوان نمونه‌های آماری انتخاب شدند و پرسش‌نامه‌ی بی‌انگيزگی در تربيت‌بدنی (AI-PE) شن و همكاران با پايايی =0.81α را پاسخ دادند. داده‌ها با استفاده از مدل معادله‌ی ساختاری مورد تجزيه و تحليل قرار گرفت. نتايج نشان داد كه جذاب‌نبودن و ارزشمند‌نبودن فعاليت‌های تربيت‌بدنی با تلاش ناكافی دانش‌آموزان رابطه‌ی مثبت و معنا‌دار دارند (به‌ترتيب؛ r=0.560، P=0.002؛ r=0.662 ، P=0.001) و تلاش ناكافی با اعتقاد به كمبود توانايی رابطه‌ی مثبت و معنا‌دار دارد (r=0.668 ، P=0.000). ضرايب مسير استانداردشده در مدل برازش‌شده نشان داد كه جذاب‌نبودن و ارزشمند‌نبودن فعاليت‌های تربيت‌بدنی به‌ترتيب به ميزان 27/0 و 61/0 بر تلاش ناكافی دانش‌آموزان اثرگذار هستند. هم‌چنين، تلاش ناكافی به‌ميزان 89/0 بر اعتقاد به كمبود توانايی تأثيرگذار است. ممكن است دانش‌آموزان به دلايل مختلفی در فعاليت‌های تربيت‌بدنی بی-انگيزه ‌شوند. پس، بايد ماهيت چندبعدی بی‌انگيزگی در تربيت‌بدنی شناسايی و در طول تدريس و يادگيری مورد توجه قرار گيرد.

The aim of the study was to develop a model of students’ amotivation in physical education activities based on the four dimensional structure of amotivation. In this descriptive-correlational study, 381 high school students of Bookan were selected through cluster random sampling as the subjects of the study, and they filled out the questionnaire of amotivation inventory–physical education (AI-PE) of Shen et.al (2010) with reliability (α=0.81). Structural Equation Modeling (SEM) was used for data analysis. The results showed that there are positive and significant relationships between unappealing characteristics of activity, and insufficient values of activity with deficient effort (r= 0.560, p=0.002; r=0.622, p=0.001), and there is positive and significant relationship between deficient effort with deficient ability beliefs (r= 0.668, p=0.000). Standardized path coefficients in fitted model showed that unappealing characteristics of activity, and insufficient values of activity influenced deficient effort, respectively (0.27; 0.61). Also, deficient effort affected the belief in deficient ability (0.89). Students may become amotivated in physical education activities because of various reasons. So, multidimensional nature of amotivation in physical education must be identified and considered during teaching and learning.