بررسي روابط ايران و شوراي همكاري خليج فارس از منظر تيوري سازه انگاري

An Investigation of Iran and Persian Gulf Cooperation Council Relationships: A Constructivism Theory Perspective

خليج فارس از جمله مناطق جغرافيايي با ويژگي هاي ممتاز در جهان است و از قرن ها پيش به طور پيوسته مورد توجه دولت ها بوده، بنابراين همواره در معرض رقابت ها و كشمكش ها بوده است. اين منطقه در برگيرنده كشورهاي عضو شوراي همكاري خليج فارس به علاوه ايران و عراق است. روابط ميان ايران و كشورهاي جنوبي خليج فارس از جهات مختلف مورد بررسي قرار گرفته است. هدف اين مقاله بررسي روابط اين كشورها با جمهوري اسلامي ايران در چهارچوب تيوري سازه انگاري است. در مسير بررسي اين موضوع، نظر به شيوه خاص و بينابيني كه اين رويكرد با توجه به هستي شناسي خود در شناخت و بررسي پديده ها دارد، ما نيز در بحث روش شناسي راهي ميانه را برگزيده و بنابراين از روشي هرمنوتيكي- اثباتي بهره خواهيم جست. روش گردآوري اطلاعات نيز به شيوه كتابخانه اي و اسنادي بوده و پس از بررسي اطلاعات گردآوري شده به تجزيه و تحليل آنها پرداخته شد. عوامل و مولفه هاي مختلفي منجر به شكل گيري نوعي سو ظن دايمي ميان دو طرف شده است كه تغيير اين ذهنيت نيازمند بازساخته شدن مباني و انگاره هاي هويتي جديدي براي دو طرف است كه منابع تنش زا در آن به حداقل ممكن برسد. دو طرف براي همگرايي نيازمند بازتعريف مفاهيمي هستند كه در چارچوب منافع و هويت ملّي هر دو طرف باشد.

Persian Gulf is one of the unique geographical regions with outstanding characteristics in the world. It has always been recognized as an attractive place by governments in such a way that it has been exposed to competitions and combats regularly. This area includes countries that are members of Persian Gulf Cooperation Council as well as Iran and Iraq. The relationships of Iran and southern countries of Persian Gulf have been scrutinized from different aspects. The aim of this article is to consider the relationships between these countries and Islamic Republic of Iran in a constructivism theory framework. According to constructivism theory, the reality of system is not only predetermined but also has made a genesis in mutual communication of players and then indexes and the characteristics of this social stage appears within the relations. The players perform based on their own constructs, ideas and imaginations in the reciprocal communications and, in the long run, they create the reality based on a combined imagination. To investigate this issue, with regards to the special style of this approach in relation to the ontology uses to recognize and analysis of phenomena, we have chosen a particular approach in the methodology and therefore we will use a hermeneutic-approval method.