نكاتي نويافته درباره يك ممدوح ناشناخته خواجوي كرماني

Newly-found Facts Regarding an Unknown Figure Praised by Khaju Kermani

خواجوي كرماني در يكي از قصايد خود به مدح شخصي به نام «سيّد حميد الدين محمود» پرداخته كه از وي اطلاعي در دست نيست. خواجو در اين قصيده با به كارگيري اصطلاحات و مضامين عرفاني و حِكمي، فضايي حكيمانه و عارفانه ايجاد كرده و ممدوح را نيز با صفات صوفيان و حكما ستوده است. از قصيده خواجو معلوم مي شود كه ممدوح وي از طبقه علما و عرفا و نيز از سادات بوده است. از سوي ديگر در ترقيمه، نسخه اي از كتاب البياض و السواد ابوالحسن علي بن حسن سيرجاني كه در شوال سال 746 هـ. در سيرجان كتابت شده از مُهدي اليه، كتاب با نام و كنيه و لقب و صفاتي ياد شده كه ممدوح قصيده خواجو را در نظر مي آورد. با تطبيق دقيق تر قصيده خواجو و انجامه نسخه مذكور معلوم مي شود كه ممدوح خواجو، همان كسي است كه نسخه كتاب البياض و السواد به خواستاري او كتابت شده و او «ابوالوقت سيّد حميدالدين محمود بن محمود الحسيني» نقيب سادات بوده است. وي صاحب مسند تدريس و افتا و احتمالاً مدتي حاكم سيرجان نيز بوده است.