زبان دين نزد برناردوس سيلوستريس: بررسي رساله تبيين عالم

Religious Language in Bernardus Silvestris: A Survey of Cosmographia

برناردوس سيلوستريس از جمله انديشمندان قرن دوازدهم ميلادي است. مهمترين اثر وي رساله «تبيين عالم» است كه در آن با به كارگيري اسطوره‌هاي يوناني و رومي و فلسفه در معناي نوافلاطوني و افلاطوني ميانه و باورها و اعتقادات مسيحي، به توضيح و تبيين آفرينش جهان و انسان مي‌پردازد. هنر برناردوس تركيب آموزه‌هاي مختلف از جمله اسطوره، فلسفه و باورهاي مسيحي در اين رساله است. با بررسي اين رساله مشخص مي‌شود كه زبان دين حاكم بر آن هيچ كدام از اقسام زبان دين همچون زبان ايجابي، تشابهي، زبان سلبي و يا زبان تفضيلي نيست، بلكه زبان دين حاكم بر آن، زبان رمزي ـ تمثيلي است. به بيان ديگر برناردوس با استفاده از آموزه‌هاي مختلف، نظام منسجمي از آنها ايجاد مي‌كند و با به كارگيري زبان رمزي ـ تمثيلي، اسطوره‌هاي يوناني و رومي را كه در فرم و صورت الحادي و كفرآميز‌اند در خدمت تاييد صحت اعتقادات مسيحي به كار مي‌برد.

Bernardus is a twelfth century thinker whose most important work is “Cosmographia” in which he uses Greek and Roman mythology, Neo- Platonism and Christian dogma in order to elaborate a theory of the cosmos and mankind. In this work he is credited with having given a well-thought mixture of mythology, philosophy and Christian teachings. A cursory look at the work shows that the religious language used by Bernardus is not one of the regular languages such as affirmative, apophatic, negative, cataphatic, or superlative theology, but rather a mystic-allegorical language. In other words, Bernardus, by fusing different teachings into a coherent system and presenting it with a mystic-allegorical language, manages to harness a heretical form to attest Christian teachings.