بررسي توانمندي‎ها و راهكارهاي توسعه گردشگري روستايي در بخش كهك استان قم

گردشگري روستايي در استان قم كه قابليت ويژه‎اي در گردشگري مذهبي دارد، پديده‎اي نامتعارف جلوه مي‎كند، اما اين استان با داشتن 88/93 درصد شهرنشيني، داراي آلودگي‎هاي هوا و حاشيه‎نشيني و اسكان غير رسمي در شهر قم است كه در گرايش شهروندان به گردشگري روستايي موثر است. بخش كهك قم با روستاهاي ييلاقي، از مقاصد شهرنشينان براي گردشگري روزانه و گاه موقت چندروزه است. روستاهاي مورد بررسي با وجود جاذبه‎هاي طبيعي و انساني در بُعد منطقه‎اي، نتوانسته‎اند از فرصت گردشگرپذيري موجود براي توسعه گردشگري روستايي و درنهايت توسعه روستا موفق عمل كنند. پژوهش پيش رو با استفاده از روش پيمايشي، كتابخانه‎اي و مطالعات ميداني و با در نظر گرفتن ديدگاه سه گروه مشاركت‎كننده (گردشگران، مسيولان و خانوار ساكن)، راهبردهايي را براي توسعه گردشگري روستاهاي هدف ارايه كرده است. جامعه آماري پژوهش شامل 874 خانوار ساكن، بيش از 10000 نفر گردشگر سالانه روستاهاي مورد مطالعه و 25 مسيول در زمينه گردشگري است كه با استفاده از نمونه‎گيري كوكران 267 نفر از ساكنان روستا، 306 نفر گردشگر و 25 مسيول براي جامعه نمونه انتخاب شده‎اند. يافته‎هاي پژوهش، كمبود زيرساخت‎هاي لازم، ازجمله مكان‎هاي اقامتي، پذيرايي، رفاهي و ضعف مديريت درزمينه توسعه گردشگري را نشان مي‎دهد. بررسي نتايج و تحليل‎ها از افزايش آسيب زيست‎محيطي، به‎دليل نامناسب بودن عوامل زيرساختي و ضعف سرمايه‎گذاري در اين بخش براي استفاده از آثار مثبت گردشگري روستايي در پيشبرد توسعه روستايي حكايت دارد.