سنجش الگوي همبستگي شاخص‎هاي سكونتي حاشيه‎نشينان و غير حاشيه‎نشينان با ميزان خشونت خانگي آنها عليه فرزندان

پيامد گسترش شهرنشيني سريع در ايران، پيدايش شهرهاي بزرگ و ايجاد مناطق حاشيه‎نشين با بافت نابه‎سامان و مسكن نابهنجار است. حاشيه‌نشيني در چندين سال گذشته، علاوه‎بر اينكه مشكلات اجتماعي، اقتصادي، فرهنگي، امنيتي و زيست‌محيطي فراواني را در كلان‎شهرهاي ايران به‎وجود آورده است، سبب رشد و گسترش خشونت‎هاي خانگي نسبت به زنان و به‎طور خاص كودكان، در مناطق فقير و پايين‎دست جامعه به‎دلايل مسايل مالي، فرهنگي، وضعيت مسكن و موارد ديگر شده و همچنان اين پديده رو به افزايش است. هدف اين پژوهش سنجش الگوي همبستگي شاخص‎هاي سكونتي حاشيه‎نشينان و غير حاشيه‎نشينان با ميزان خشونت خانگي آنها عليه فرزندان در شهر اهواز است. اين پژوهش از نوع پيمايشي است و جامعه آماري آن، شامل كليه دانش‎آموزان پسر و دختر مقطع دبيرستان در مناطق حاشيه‎نشين و غير حاشيه‎نشين شهر اهواز و والدين آنها بوده است كه با روش نمونه‎گيري خوشه‎اي چندمرحله‎اي، تعداد 384 نفر آنها براي حجم نمونه انتخاب شدند. ابزار سنجش اين پژوهش پرسش‎نامه‎هاي كودك‎آزاري و ضربه (CTQ) (برنستاين، 1995(، پرسش‎نامه محقق‎ساخته شاخص‎هاي سكونتي حاشيه‎نشينان و پرسش‎نامه جمعيتي بود. بعد از تكميل پرسش‎نامه به‎دست پاسخ‎گويان، داده‎ها در دو سطح آمار توصيفي و آمار استنباطي مورد پردازش قرار گرفت. براي تجزيه‎وتحليل داده‎ها از شاخص‎هاي آماري درصد، ميانگين، انحراف استاندارد، همبستگي پيرسون، آزمون تي. و تحليل رگرسيون استفاده شد. نتايج تجزيه‎وتحليل داده‎ها نشان داد كه بين متغيرهاي وضعيت واحد مسكوني، پايگاه اجتماعي اقتصادي، سابقه سو مصرف مواد مخدر حاشيه‎نشينان و غير حاشيه‎نشينان با خشونت خانگي آنها عليه فرزندان رابطه معناداري وجود دارد؛ ولي بين متغير قوميت حاشيه‎نشينان با خشونت عليه فرزندان، رابطه معناداري مشاهده نشد.