اثرپذيري مباحث توحيدي نهج البلاغه ازقران كريم

Inspiration of Quran on Monotheistic Topics in Nahj-ol-Balagha

چكيده نهج‌البلاغه پس‏از قرآن كريم، ارزشمند‏ترين كتاب هدايت و انسان‏سازي است كه در جاي‏جاي آن، انعكاس آيات آسماني قرآن، مشهود است. يكي از شاخصه‏هاي كلام امام علي (ع) كه از انس آن حضرت با آيات قرآن و تسلط او بر معارف بلند اين كتاب آسماني نشات مي‏گيرد، استشهاد به آيات قرآن و به‏كار‏بردن تعبير‏هاي قرآني است. بررسي مباحث توحيدي در نهج‏البلاغه نشان مي‏دهد كه برخي خطبه ها (مانند خطبه هاي 1، 49، 65، 155 و 179) به طور كامل، به توحيد اختصاص دارند؛ اما در برخي ديگر از آن‏ها، تنها يكي از موضوع‏هاي مطرح‏شده، توحيد است. به طور كلي، در 34 خطبه، دو نامه (نامه‏هاي 23 و 31) و دو حكمت (حكمت‏هاي 250 و 470) از اين كتاب ارزشمند، درباره توحيد سخن گفته شده است. در اين پژوهش، اثر‏پذيري مباحث توحيدي نهج‏البلاغه را از قرآن كريم بررسي و تحليل كرده و هماهنگي و ارتباط نزديك بين قرآن و نهج‌البلاغه، و بهره‏گيري كامل حضرت علي (ع) را از قرآن كريم نشان داده‏ايم.