تأثير روش تدريس استقرايي بر پيشرفت تحصيلي درس زبان انگليسي دانش‌آموزان سال سوم راهنمايي

The study of the inductively teaching English on students learning: considering the third grade of junior high school students

پژوهش حاضر، به منظور مقايسه تأثير دو روش تدريس استقرايی و قياسی بر پيشرفت تحصيلی دانش‌آموزان سال سوم راهنمايی در سال تحصيلی 91 ـ 1390 در ناحيه دوشهر شيراز صورت گرفت. روش تحقيق از نوع نيمه آزمايشی به صورت پيش آزمون ـ پس آزمون با دو گروه آزمايشی بوده است. از ميان مدارس راهنمايی ناحيه 2 شيراز، يك مدرسه پسرانه و يك مدرسه دخترانه به صورت تصادفی انتخاب و در هر مدرسه دو كلاس، يك كلاس به عنوان گروه آزمايشی استقرايی و يك كلاس به عنوان گروه آزمايشی روش قياسی به صورت تصادفی انتخاب شدند. ابزار اندازه‌گيری يك آزمون 30 سؤالی در مورد درك مطلب و گرامر كلاس سوم راهنمايی بود. اين آزمون از آزمون‌های استاندارد شده آموزش و پرورش استخراج شده است و روايی آن توسط گروهی از دبيران و اساتيد دانشگاه و همچنين سر گروه‌های آموزشی سازمان آموزش و پرورش فارس مورد تأييد قرار گرفت. پايايی اين آزمون با روش آلفای كرونباخ محاسبه شد كه مقدار 76/0 به دست آمد. در اين پژوهش، گروه‌های آزمايشی به شيوه استقرايی و قياسی تحت آموزش قرار گرفتند. در پايان از هر چهار گروه پس آزمون به عمل آمد و داده‌ها با استفاده از تحليل كوواريانس و آزمون تی گروه‌های مستقل مورد تجزيه و تحليل قرار گرفت. نتايج به دست آمده نشان داد كه ميان گروه‌های آزمايشی تفاوت معنادار وجود دارد. بدين صورت كه گروه‌های آزمايشی كه با روش استقرايی آموزش ديده بودند، نمرات بهتری را در درك مطلب و دستور زبان انگليسی نسبت به گروه‌های آزمايشی كه با روش قياسی آموزش ديده بودند، كسب كردند و بيشتر فرضيات اين تحقيق مورد تأييد قرار گرفت. به جز فرضيه آخر كه بين نمرات پيشرفت تحصيلی دختران و پسران در روش استقرايی دردرك مطلب تفاوت معناداری مشاهده نشد و اين بدان معنی است كه در اكثر موارد تأثير روش استقرايی بر دختران و پسران بيشتر از روش قياسی بوده است و البته با توجه به فرضيات بعدی، تأثير اين روش بر دختران بيشتر بوده است و فقط در فرضيه آخر تفاوت بين آنها معنادار نبوده كه تقريباً به يك اندازه بر هر دو جنس تأثير گذار بوده است. بنابراين می‌توان نتيجه گرفت كه استفاده از روش تدريس استقرايی در پيشرفت تحصيلی دانش‌آموزان در درس زبان انگيسی به طور كلی مؤثرتر بوده است.

Inductively and deductively teaching methods are compared in this paper to study how they effect on English learning of third grade of junior high school students in two cities of Shiraz. The research method was of quasi-experimental type, using pre and post tests for two experimental groups. Amongst the junior high schools, in Shiraz, one boy school and one girl school were selected by randomizing. Then, in each school, two classes were selected randomly, too: one as an inductive experimental group and the next class as a deductive group. Measurement test was of the thirty -questions test about comprehension and grammar. Since this test was standardized, its validity and reliability had been confirmed; the first by some teacher, professors, and head teachers in Shiraz educational organization and the second by Coronbach’s Alpha as %76. The experimental groups, then, have been taught both inductively and deductively. In the end, post-test was given to these four groups. By Using co-variance analysis and an independent group t-test, data, then, have been analyzed. The findings showed that experimental groups were significantly different; in that, the scores of students, being inductively taught, were better than those of deductive one. Regardless of the last hypothesis saying that there is a significant relationship between boys and girls in comprehension, in deductive method, most hypothesis of this research have been verified. It is, therefore, concluded that inductive method is much more effective than the deductive one. Considering the coming hypothesis, it is to say that this very method has been more effective on the girls; however, in the last hypothesis, this relationship is not significantly meaningful. What being resulted, therefore, is that, generally, inductive teaching method is so beneficial in English learning.