جانبي ناشناخته از نثر شيخِ جام

An Unknown Aspect of the Sheikh of Jaam’s Prose

هرچند نثر شيخ از نظر تاريخي در شمار نثرهاي دوره‌ي سلجوقي قرار مي‌گيرد، ولي بعضي ويژگي‌ها و قابليّت‌هاي نثر وي قطعاً فراتر و درخشان‌تر از ديگر نثرهاي اين دوره است؛ نثري بنا به اسلوب مجلس‌گويي واعظانه، و يادگاري مغتنم و جانبي جذّاب و قابل تامّل از نثرهاي نظام خانقاهي خراسان. توجّه خاص به ترجمه آيات و اخبار و كوشش در به‌گزيني و كاربرد برابر نهاده‌هاي پارسي از برجسته‌ترين جلوه‌هاي نثر شيخ است كه در اين نوشتار به چشم‌اندازهايي ممتاز و ناشناخته از اين نوع اهتمام شيخ پرداخته شده است.

Although Jaami’s prose is historically considered to belong to the Seljukian era, some features and capacities of his prose outperform other kinds of prose in his time. His prose was based on a preaching style; it was a valuable remnant of the Khanqahi system in Khorasan. His special attention to the translation of the Koranic verses and his effort to anthologize and use Persian equivalents are the most outstanding manifestations of his prose that this article is trying to study.