رابطه ميان سبك زندگي و مسكن ايراني (با تكيه بر نظريه «جامعه كوتاه‌مدت» و نظريه «راهبرد و سياست سرزميني جامعه ايران»)

Relation between Iranian Life Style & Housing Form (Based on «The Short-Term Society» & «Geostrategic and Geopolitical Theory of Iranian Society» Theories)

مسكن و محل سكونت آدمي كالبدي است كه نشاني از خود فردي و جمعي وي را منعكس مي سازد. اين امر در مورد همه جوامع، از جمله جامعه ايران، صادق است. وقتي از نسبت ميان سبك زندگي ايراني و شكل مسكن سخن مي گوييم، بي ترديد عناصر و مولفه هاي گوناگوني را دخيل كرده ايم كه مطالعه و بررسي آنها نيازمند پژوهشي ميان رشته اي است. نسبت ميان سبك زندگي و معماري با مقوله هويت ايراني معاصر و لاجرم بحث از شكل گيري نوع خاصي از فرديت، به تبع تحولات جديد، ارتباطي تنگاتنگ دارد. اگر بتوان اذعان داشت كه زندگي روزمره صرفاً قلمرو امور بديهي، ثابت، و مبتني بر عادت نيست، مي‌توان به بررسي اين امر پرداخت كه شيوه سكونت فرد ايراني و نحوه شكل دهي او به مسكن (در كالبد بيروني و چيدمان داخلي) در طول زمان منجر به انباشتي پايا مي‌شود كه در كنش و واكنش هايي هميشگي، تاثيري مداوم و مستمر از خود بر جاي مي‌گذارد. در اين مقاله از رهگذر مفاهيمي چون فرديت ايراني و زندگي روزمره در بستر جامعه پيچيده و در حال حركت ايران، كوشش خواهيم كرد تا نسبت ميان مشخصه هاي سبك زندگي در ايران و شكل محل سكونت را تبيين كنيم و رابطه ميان اين دو را مورد بررسي قرار دهيم. هدف اصلي ما در اين مقاله بررسي اين مسيله خواهد بود كه نوع فرديت شكل گرفته در ايراني معاصر، چه تاثيري بر پاسخ هاي وي به گزاره هاي پيش روي او، از حيث زيست اجتماعي، خواهد داشت. اين پاسخ ها نهايتاً سبك زندگي او را رقم مي زند، و اين سبك زندگي بر زيستن در نوع خاصي از كالبد معمارانه تاثير مي گذارد.