نفي مرور زمان در حقوق بين‌الملل كيفري

NON APPLICABILITY OF TIME LIMITATION IN INTERNATIONAL CRIMINAL LAW

مرور زمان يكي از تاسيسات حقوقي نظام‌هاي داخلي است كه در حقوق كيفري سيستم‌هاي رومي- ژرمني نسبت به كامن‌لا با استقبال بيشتري روبرو شده است. مصونيت، عفو و بخشش و مرور زمان مهم‌ترين موانع بر سر راه پايان فرهنگ بي‌كيفرماني تلقي مي‌شوند. مصونيت عاملي بين‌المللي است، در‌حالي‌كه عفو و بخشش و مرور زمان عوامل داخلي محسوب مي‌شوند. پذيرش يا نفي مرور زمان در حقوق بين‌المللِ كيفري پرسش اصلي اين مقاله است و در اين راستا رويكرد عملي جامعه بين‌المللي نسبت به اين تاسيس حقوقي تجزيه و تحليل مي‌شود. حمايت از ارزش‌هاي والاي بشري متضمن سركوب جنايات شديد بين‌المللي است كه يكي از مهم‌ترين مصاديق چنين حمايتي، نفي مرور زمان مي‌باشد. توسعه افقي و عمودي حقوق بين‌الملل كيفري، موجبات تعقيب و مجازات مرتكبان جنايات بين‌المللي را فراهم ساخته، از اين طريق با تدوين اسناد متعدد اعمال مرور زمان را نفي كرده است. اين تحقيق در صدد تجزيه و تحليل، شناسايي، اجرا و ماهيت نفي مرور زمان در حقوق بين‌الملل كيفري است.

Time limitation is one of the legal institutions of the domestic law. This institution is more welcomed in the civil law system compared to the common law. Immunity, amnesty and time limitation are the most important obstacles in the ending of impunity culture. Immunity is a international phenomenon, whereas amnesty and time limitation are considered as domestic elements. International criminal law has rejected time limitation by creation of numerous international documents regarding the prosecution and conviction of perpetrators of international crimes. In this study, it is sought to analyse the status of recognition, implementation and rejection of time limitation in international criminal law.