تأملي در نامه‌هاي عين‌القضات همداني

A Contemplation on the Letters of Ayn al-Quzat Hamadani

چكیده نامه‌های عین‌القضات همدانی از آثار برجستة متون منثور فارسی است كه با نثری متین و استوار نگاشته شده است. این نامه‌ها در 1348 به كوشش علینقی منزوی و عسیران تصحیح و چاپ شد. به‌نظر می‌رسد كه در تصحیح و تنقیح این متن نكاتی چند از دید مصححان محترم پوشیده مانده و به صورت نامناسب وارد متن شده است. در این مقاله، سعی شده است این موارد شبهه‌ناك بررسی شود و وجوه مختلف عبارات و كلماتی چون: «پینه برنهادن» و «نیشك» با استشهاد به آثار منظوم و منثور فارسی و به استناد نسخه‌های بدل، ذكر شود كه بتوان تا حدی برخی از مشكلات این اثر ارزش‌مند را رفع كرد.

The letters of Ayn al-Quzat Hamadani, which were written in a clear and elegant prose, are among the major Persian literary prose works. The edition of these letters was published by Ali Naghi Monzavi and Asiran in 1969. It seems that some points have been inadvertently neglected by the venerable editors in this edition. The present paper aims to eradicate some problems of this precious text through studying doubtful points and explaining different aspects of terms such as ‘panbe bar nahādan’, ‘nishak’, etc. with reference to Persian prose and poetry works as well as fake copies.