جلوه‌هاي آرمانشهر و شهريار آرماني فردوسي با جستاري در داستان سياوش

Utopia and Ideal Kings in Shahnameh and the Story of Siavash

اگر چه اولين بار واژه «يوتوپيا» را تامس مور، نويسنده و فيلسوف انگليسي ساخته است، بشر از ديرباز در برابر ناكامي‌ها، بيدادگري‌ها و ناهمواري‌هاي زندگي سعي كرده است طرح شهري آرماني را تصوير كند. انگيزه بشر از طرح اين شهر خيالي اين بوده است كه از دردها و رنج‌هاي خود بكاهد و معايب و محاسن جوامع را بازگو كند. در كانون بشري، شاعران، فيلسوفان و نويسندگان زيادي چون افلاطون، ارسطو، فارابي، نظامي و... با طرح اين موضوع به ويژگي‌ها و چگونگي شكل‌گيري آن پرداخته‌اند. در ايران باستان نيز جلوه‌هايي از شهرياران آرماني مانند جمشيد، فريدون، كيخسرو و سياوش و آرمان‌شهرهايي مانند گنگ‌دژ و سياوشگرد ديده مي‌شود كه در شاهنامه فردوسي منعكس است. در اين مقاله به نمونه‌هايي از اين جلوه‌ها به‌ويژه در داستان سياوش اشاره شده است.