تحول فرهنگ سياسي علماي شيعه از دوره قاجار تا پهلوي

در مواجهه فعال با تجدد (به ويژه از دوره ي قاجار به بعد) نقش علماي شيعه در مناسبات سياسي ايران، اهميتي دوچندان مي يابد. مباحث پيرامون: مباني مشروعيت حكومت، نسبت حكومت با دين، نقش مردم و... زمينه هايي هستند كه علما از اين دوره به بعد خود را ناگزير از پاسخگويي به آن ها مي يابند. مفهوم فرهنگ سياسي، ظرفيت بسيار بالايي در بازتاب نگرش ها پيرامون اغلب مولفه هاي مذكور در عرصه سياست را داراست. اين پژوهش با استفاده از يك چارچوب مفهومي برمبناي الگوي "آلموند و وربا" در مورد فرهنگ سياسي، ضمن مشخص كردن مولفه هاي اساسي فرهنگ سياسي علماي شيعه متعلق به اين جريان در دو دوره مشروطه و پهلوي، تحولات اساسي اين مولفه ها و اولويت آن ها را در اين دو دوره با استفاده از روش تحليل محتواي مضموني بررسي قرار مي كند.