تحليل معنايي درجات تقوا در نهج البلاغه

The Semantic Analysis of Taqwa in “Nahj al-Balagha”

واژه تقوا در نهج البلاغه پس از قرآن، از جمله واژه‌هاي كليدي است كه مي‌تواند نقش تعيين كننده‌اي در سازندگي انسان داشته باشد. از ويژگي هاي مهم واژه تقوا در طرح معنايي، طرح شبكه‌هاي معنايي آن است كه در هر متن با تحليل زبان‌شناسي آن شبكه‌ها مي‌توان به افق‌هاي تازه‌اي در لايه‌هاي معنايي تقوا رسيد. مقايسه ميان مختصات معناشناختي قرآن و نهج‌البلاغه پنجره‌هاي جديدتري را بر روي پژوهشگران باز مي‌كند. در اين مقاله به تحليل‌هاي زبان‌شناختي درجات سه‌گانه تقواي عام، تقواي خاص و تقواي خاص الخاص پرداخته شده است. كشف ارتباط ميان تقوا به عنوان يك واژه مهم كليدي و واژگان مرتبط با آن در يك حوزه عناصر هم معنا (متقارب المعني) براي كساني كه به دنبال مكانيسم تدوين تقوا هستند، مي‌تواند بسيار حياتي و با اهميت باشد. در قرآن و نهج البلاغه واژه تقوا كليدي‌ترين واژه درباره فضليت انسان است.