مقايسه خشنودي بيماران از دو سبك ارتباطي پزشك - بيمار در روند رايزني و درمان

A Comparative Survey of Patients Satisfaction with two Styles of Doctor-Patient Relationship in Consultation and Treatment Processes

مقدمه: سبك ارتباطي پزشك ـ بيمار، يكي از متغير‌هاي مهم كارساز بر روند درمان است. از دسته برآيند‌هاي مهم سبك‌هاي گوناگون ارتباط پزشك ـ بيمار رضايت بيمار از درمان مشاوره و درمان است. هدف: مقايسه‌ي دو سبك رابطه‌ي پزشك ـ بيمار، يعني فعال ـ منفعل (پدرمابانه) و دوسويه ـ مشاركت از نظر رضايت بيمار مواد و روش‌ها: دو روش پيمايشي و مشاهده‌اي استفاده شده است. جامعه آماري شامل همه پزشكان و بيماراني بود كه در ماه‌هاي آذر و دي(1391) به مراكز درماني برگزيده (شامل دو بيمارستان و بيست مطب خصوصي) شهر اصفهان مراجعه كرده بودند. با روش نمونه‌گيري در دسترس، 40 پزشك و 200 بيمار انتخاب شدند. ابزار گردآوري داده‌ها عبارت بود از مقياس سبك‌هاي غيركلامي رابطه پزشك ـ بيمار (DPNCI) و مقياس 18 ماده‌اي رضايت بيمار ((PSQ-18. نتايج: تفاوت معني‌داري بين سبك‌هاي ارتباطي فعال ـ منفعل (پدرمابانه) و دوسويه ـ مشاركت از نظر ميزان رضايت بيمار به‌طور كلي (05/0 > P) و نيز مولفه‌هاي كيفيت امكانات (05/0 > P)، رفتار بين‌فردي (01/0 > P)، ارتباط (01/0 > P) و زمان سپري شده (05/0 > P) ديده شد. رگرسيون چندگانه رشته مراتبي نشان داد كه سبك رابطه پزشك ـ بيمار 6/52 درصد از متغير رضايت بيماران را تبيين كرد. نتيجه‌گيري: سبك‌هاي ارتباط پزشك ـ بيمار از جمله عوامل موثر بر رضايت بيماران است. سبك رابطه‌ي دوسويه ـ مشاركت منجر به رضايت بالاتر بيماران در مقايسه با سبك رابطه فعال- منفعل (پدرمآبانه) شد. بنابراين، توجه به ايجاد و تقويت الگوي ارتباطي دوسويه ـ مشاركت با هدف افزايش رضايت بيماران بايسته به‌ نظر مي‌رسد.