تاثير بدعت‌ها بر فرهنگ ايراني به روايت شاهنامه

چكيده بررسي و تحليل بدعت‌ها و رفتارهاي نوپديد و بي‌بنيان در دوره‌هاي اسطوره‌اي، پهلواني و تاريخي شاهنامه و تاثير ويرانگر آن‌ها بر جامعه ايراني آن روزگاران محور اصلي اين تحقيق است. مطالعه شاهنامه نشان مي‌دهد كه اين بدعت‌ها در كشور ما در دوره‌هاي ضعف و انحطاط و حكمراني پادشاهان زبون و حقيري كه شايستگي اين مقام را ندارند و معمولاً از حمايت مردم برخوردار نيستند، روي مي‌نمايد. چنان‌كه بيشترين بدعت‌هاي ناساز با فرهنگ و سنت‌هاي ايراني را در روزگار سلطنت پادشاهاني چون ضحاك و گشتاسپ شاهد هستيم. همان‌گونه كه بدعت‌ها و نوآوري‌هاي بسيار ارزنده و متناسب باگذشت روزگار و نيازهاي اجتماعي، اقتصادي، سياسي و... جامعه و كشور نيز به تدبير پادشاهان بزرگي چون فريدون و منوچهر و... پديد آمده‌اند.

Abstract The article attempts to study heresy and neoteric behaviors in the mythical, epical and historical periods of shahnameh of Ferdowsi and their destructive impacts on Iranian culture. Scrutinizing the book revealed that heretic behaviors were introduced in the reign of incompetent, petty kings and rulers, usually denied of peoples support. The greatest extent of neotrism incompatible with Iranian culture and traditions occurred during the rules of Zahhak and Goshtasb. The opposite is also true: valuable innovations in harmony with the society that proved to be congruent with social, economical and political needs of Iran were introduced by great kings such as Feridoun and Manouchehr. key words: innovation, heresy, tradition, shahnameh, Ferdowsi, Zahhak, Feridoun, Goshtasb and Rostam