علايم اختلال كم توجهي و بيش فعالي در كودكان زير سن مدرسه بر اساس گزارش دهي والدين

Symptoms Related to Attention Deficit Hyperactivity Disorder among Preschool Children based on parents report

چكيده مقدمه: اختلال بيش فعالي همراه با كم توجهي از شايعترين اختلالات روانپزشكي كودكان است. نشانه ها از دوران پيش دبستاني شروع شده و در صورت درمان نامناسب منجر به عوارض جدي مي گردد. هدف: اين تحقيق با هدف تعيين علايم اختلال كم توجهي و بيش فعالي در كودكان زير سن مدرسه و فراواني آن بر اساس گزارش دهي والدين و نيز عوامل مرتبط با آن مي پردازد. روش كار: در اين مطالعه مقطعي 300 كودك 6-3 ساله مراجعه كننده به كلينيك كودكان در بيمارستان 17 شهريور رشت، در طي 8 ماه به روش در دسترس انتخاب شدند. جمع آوري داده ها با استفاده از پرسشنامه پاولوري(Pavuluri) انجام شد كه شامل دو بخش بود كه در بخش اول اطلاعات دموگرافيك بيمار و خانواده و در بخش دوم علايم كودك قرار داشت. جهت تجزيه و تحليل داده ها، از شاخص هاي آمار توصيفي و آزمونهاي آماري تحليلي شامل مجذور كاي و تي مستقل استفاده شد. نتايج: توزيع سني نمونه هاي مورد بررسي 6-3 سال بود كه بيشترين آن(3/60%)، كودكان 5 ساله بودند. بيشترين نمونه ها(3/58%) پسر بودند. فراواني اختلال كم توجهي و بيش فعالي3/67 درصد بود. بيشترين علامت گزارش شده توسط والدين، دو علامت سر و صداي زياد در هنگام بازي كردن و پريدن وسط حرف ديگران و دخالت در بازي كودكان ديگر بود. يافته هاي آماري بين متغيرهاي سن)004/0=(p و سطح تحصيلات پدر)001/0=(p، رتبه تولد)001/0=(p، جنسيت)001/0= (pو ميزان درآمد خانواده )005/0= (pبا اختلال كم توجهي و بيش فعالي ارتباط آماري معني دار نشان داد. نتيجه گيري: با توجه به فراواني بالاي علايم اختلال كم توجهي و بيش فعالي در كودكان مورد بررسي، ارزيابي دقيق علايم، آگاه سازي والدين و اولياي مدرسه در اين خصوص پيشنهاد مي گردد.