رويكرد ايران و عراق به نظام بين‌الملل و تاثير آن بر شروع و پايان جنگ تحميلي

Iran and Iraqʹʹs Approach toward International System and Its Impact on the Initiation and Termination of Imposed War

فرضيه اصلي پژوهش حاضر اين است كه نوع نگاه دو كشور به ساختار نظام بين‌الملل و متاثر از آن، سياست‌هاي آنها در قبال اين ساختار نقش تعيين‌كننده‌اي در شروع جنگ و پايان آن ايفا كرده است. استدلال اصلي نويسندگان اين است كه رويكرد انتقادي ايران نسبت به ساختار نظام بين‌الملل و تلاش براي برهم زدن آن و در مقابل، همراهي عراق با ساختار نظام بين‌الملل و تلاش براي بهره گرفتن از آن براي به حداكثر رساندن قدرت خود، نقش موثري در شروع جنگ ايفا كرده است. لذا تا زماني كه منطق فوق‌الذكر بر دستگاه فكري و سياست خارجي دو كشور حاكم بود جنگ تداوم پيدا كرد و با شروع مشكلات سياسي، اقتصادي، نظامي و متاثر از آن برهم خوردن موازنه قدرت به ضرر ايران و تعديل در نگاه تهران به ساختار نظام بين‌الملل جنگ پايان يافت.

The main hypothesis of this article is that these two countriesʹ approach toward the structure of international system and resulting policies toward this structure have played a pivotal role to initiate and terminate the war. The authors mainly argue that Iranʹs critic approach toward the structure of international system and its efforts to destroy such a structure opposed by Iraqʹs cooperation with international system and its efforts to take advantage from this system to maximize its power have played an influential role in the initiation of war. Therefore as long as such a doctrine dominated the decision-makers and foreign policy of both countries, the war continued. However, when political, economic, military and consequent disruption of power balance against Iran started and Tehranʹs approach toward the structure of international system was adjusted, the war terminated.