انضمام در زبان فارسي

اين پژوهش ضمن معرفي رويكردهاي مطرح در خصوص انضمام، به بررسي انضمام در زبان فارسي پرداخته است. در اين پژوهش با استناد به برخي از صورت‌هاي انضمام در زبان فارسي، استدلال شده است كه هيچ كدام از رويكردهاي نحوي و واژگاني نمي‌تواند به درستي پديده انضمام را در زبان فارسي توجيه كند. داده‌هاي زبان فارسي نشان مي‌دهند كه رويكردي مي‌تواند پديده انضمام را تبيين كند كه عوامل كاربردشناختي را در اين پديده لحاظ كند. در اين پژوهش همچنين استدلال شده است كه انضمام و تركيب، هر دو بر روي يك پيوستار قرار دارند و نمي‌توان آن دو را كاملاً از يكديگر جدا ديد. در اين پژوهش استدلال شده است كه دامنه انضمام در زبان فارسي گسترده است و اشكال مختلفي را در بر مي گيرد؛ از آن جمله مي‌توان به انضمام اسم به فعل ساده، انضمام فعل به فعل مركب، انضمام اسم + گروه حرف اضافه + فعل مركب يا ساده، انضمام اسم در جمله دو مفعولي، انضمام گروه حرف اضافه اشاره كرد. Noun Incorporation (NI) is argued to result from head movement in which the head of an object Noun Phrase moves into the verb creating a Complex Verb (CV) or from word formation rules applying in the lexicon. This paper, argues that NI and CV are not unrelated processes, but points on the same continuum. The paper also argues that neither Baker’s (1988) syntactic approach nor Rosen’s (1989) lexical approach which do not pay enough attention to semantic and pragmatic aspects of the process can account for NI in Persian. The study indicates that incorporation in Persian is of various types , such as N+V , V + Compound V, N+PP+V, N+PP+ CV and PP+ V.