بررسي مباني جامعه شناختي فرهنگ سياسي ايران

اين مقاله با بهره گيري از سنخ شناسي آلموند و وربا در مورد فرهنگ سياسي، ريشه ها و مباني فرهنگ سياسي ايران را بعنوان فرهنگ سياسي تبعي- مشاركتي مورد بررسي قرار مي دهد. رويكرد اين مقاله، رويكردي جامعه شناختي است كه به تبع آن ريشه هاي فرهنگي و اجتماعي در فرهنگ سياسي ايران را مورد بررسي قرار مي دهد. در ميان شاخصه هاي متنوع فرهنگ سياسي ايران، اين مقاله به بررسي ريشه ي شاخصه هاي «بي اعتمادي سياسي»، «بيگانه هراسي و بيگانه ستيزي»، «ادبيات و كنش هاي چندگانه» و «فرهنگ ستيز و خشونت» مي پردازد. در اين ميان آنچه برجسته مي نمايد، اين است كه؛ ساختار اجتماعي مبتني بر نابرابري، ماهيت ناموزون شاخصه هاي اجتماعي، خرده فرهنگ هاي متنوع درلايه-هاي اجتماعي، ضعف جامعه مدني، شكننده بودن ساختار اجتماعي، عدم مشاركت پذيري، عدم تحرك سياسي و اجتماعي، عدم تساهل و مدارا، اسطوره ها و بينش ايراني نقشي موثر و تعيين كننده درشكل گيري شاخصه هاي متنوع فرهنگ سياسي ايران داشته است.