پرتو نمادگرايي اسلامي در بسط حاكميّت انساني

انسان در راه وصول به منويّات شخصي و حزبي خويش، الگوهايي را نصب العين قرار مي دهد تا بواسطه ي نمادگرايي، در حركت به سوي نيل به اهداف به بيراهه نرود. اسلام از زمان ظهور تاكنون, شخصيّتهايي را در سايه سار مباني خود پرورش داده كه پيروان هر دين و مسلكي, بواسطه ي الگوبرداري از ايشان, مي توانند به سعادت راستين برسند . زندگي ايمه مشعلي براي هدايت نسلها است و هركه آن را وسيله اي براي هدايت خويش قرار ندهد ، گمراه مي شود. امام ، شخصي جامع الشرايط است كه كفايت و لياقت سرمشق واقع شدن را دارد. پيامبر و ايمه(س), الگوهاي صادقي اند كه مي توانند انسان گمراه امروز, كه غوطه ور در جهل خرافه و اسطوره پرستي است را راهنما باشند. چه، پيامبر(ص) فرمودند: اِنَّمَا بُعِثْتُ لِاُتَمِّمَ مَكَارِمَ الاَخْلاقِ. اين مقاله تاثير نمادگرايي از سيره ايمه (ع) را در ميان احزاب مختلف ديني و مكتبي، در راستاي ساختن مدينه ي فاضله، بررسي و اثبات مي كند.