تعطيل در عرفان اسلامي

چكيده تعطيل نزد عرفا اهميت ويژه‌اي دارد، به گونه‌اي كه در توصيفات آنها از حق‌تعالي به عنوان موضوع عرفان مانند: غيب الغيوب، باطن مطلق و مجهول مطلق، حضور مستقيم و بارز دارد؛ گويي در نخستين گام، عرفان نظري با تعطيل سر و كار دارد. در اصطلاح، تعطيل عبارت است از عدم امكان شناخت حق‌تعالي. تعطيل به دو روي يك سكه مي‌ماند كه يكي، سلب و نفي معرفت است و ديگري، اثبات غايت معرفت؛ اولي مدلول مطابقي است و دومي، مدلول التزامي. رسش به تعطيل، شناخت غايت معرفت را آشكار مي‌سازد. بنابراين تعطيل در واقع، مسيله شناسايي مرزي ميان دو معناي ملازم همديگر است: معناي سلبي (امتناع شناخت) و معناي ايجابي (امكان شناخت). نگارندگان در اين پژوهش، با رويكرد معرفت‌شناختي و روش توصيفي ـ تحليلي، به ساحت‌هاي مختلف تعطيل پرداخته و آشكار مي‌سازند كه تعداد و تعدد ادله شرعي، عقلي و كشفي، عنايت ويژه عرفا به مسيله تعطيل را نشان مي‌دهد و بر اساس آنها، مجاري و مراتب تعطيل نيز شناسايي مي‌شوند. در نهايت، تلاش بر اين است تا با استخراج مجموعه‌اي از مباني و احكام، تعطيل بصورت يك نظريه سازماندهي گردد.