تقابل «من» و «ديگران» در شعر «منظومه به شهريار» نيما يوشيج

Discursive Analysis of Nima’s Poem Based on Semiotics Pattern (Case Study: Poetry, "Manzoome Be Shahriar")

نقد نشانه- معناشناسي گفتماني در بررسي متون ادبي و تجزيه و تحليل آن‌ها، به‌عنوان روشي جديد مطرح مي‌شود كه مي‌تواند راهگشاي نگرش نويي از تحليل معنايي اين متون باشد. در اين رويكرد، توليد معنا مستقيماً با شرايط حسي- ادراكي پيوند مي‌خورد. در اين شرايط، نه‌تنها معنا در گرو برنامه‌اي منطقي و هدفمند نيست، بلكه به واسطه حضور عامل حسي- ادراكي كه نشانه را در سراسر گفتمان پديداري مي‌كند، پيوسته، سيال، چند‌بعدي و در حال تكثير و زايش است. پژوهش حاضر در نظر دارد ضمن بررسي فرآيند گفتماني در سه بعد عاطفي، حسي- ادراكي و زيبايي‌شناختي در شعر نيما و ارايه ديدگاه نشانه- معناشناختي، به‌عنوان روشي نو جهت بررسي متون، چگونگي توليد جريان سيال معنا را در اشعار نيما بررسي كند. اين بررسي همچنين چگونگي مواجهه شاعر با پديده‌هاي دنياي پيرامون خود و نگاه و رويكرد متفاوت او را مشخص خواهد كرد. بررسي نظام گفتماني در شعر بلند نيما براساس ديدگاه نشانه- معناشناسي نه‌تنها موجد خوانشي جديد از شعر نو نيمايي خواهد بود، بلكه بيانگر چگونگي شكل‌گيري جريان سيال و پوياي معنا و نيز بعد زيبايي‌شناختي در اين شعر است.

The “Discursive Semiotics” of speech is proposed as a new method for the analysis of literary texts in which the production of meaning is directly linked with sensory conditions’ perceptive. In these circumstances, the meaning does not follow a logical plan, rather due to the presence of the perceptual subject that makes the sign phenomenal in discours, it is continuous, fluid, multi-dimensional and always being reborn. This study examines the discursive process in three dimensions (emotional, perceptual and aesthetic) in the poetry of Nima, and presents this approach as a new method of text analysis. The study also looks at the way in which the poet describes the world. This study not only creates a new reading of the poetry of Nima but also shows how the process of producing the dynamic sense in the poem is formed.