صلح مردم‌سالارانه در انديشه مردم‌سالاري ديني

سيوال اصلي مقاله حاضر اين است كه چگونه حكومت‌هاي مردم‏سالار ديني مي‌توانند به واسطه ساختار و ويژگي‌هاي نظام سياسي به صلح‌طلبي در عرصه سياست خارجي گرايش يابند؟ در پاسخ، استدلال شده كه در اين نوع مردم‏سالاري‌ها، صلح‌طلبي از دو مسير امكان تحقق دارد. مسير اول تعاليم ديني است كه بر اساس آن اصل صلح يا خودداري از جنگ غير از موارد دفاع محوريت مي‌يابد. مسير دوم نيز نقش پررنگ نهادهاي مردم‏سالار در اين نوع حكومت‌هاست كه باعث مي‌شود حكومت به خاطر حفاظت از منافع مردم ـآنچنان كه در خواسته‌هاي آزادانه مردم نمود مي‌يابدـ از اقدامات نظامي تهاجمي خودداري كرده و جنگ را به شرايط اضطراري دفاعي محدود كند. به منظور تبيين گوياتر قضيه به الگوي صلح‌طلبي مردم‌سالاري ديني در تجربه جمهوري اسلامي ايران اشاره شده است.