بررسي غلظت آرسنيك در آب، رسوب، گياه ني و ماهي كاراس در تالاب زريوار

در تحقيق حاضر به بررسي غلظت آرسنيك در بخش­هاي مختلف پناهگاه حيات­وحش تالاب زريوار واقع در استان كردستان پرداخته شده است. بخش­هاي مورد مطالعه شامل آب، رسوب سطحي، گياه ني (Phragmites australis) و ماهي كاراس (Carassius auratus) مي­باشند. نمونه­برداري در ارديبهشت سال 1390 و از تعداد شش ايستگاه انجام شد كه دو ايستگاه فاقد پوشش گياهي بودند. نمونه­هاي ماهي نيز بدون در نظر گرفتن ايستگاه­ها و فقط از بخش شرقي تالاب برداشت شد. جهت هضم نمونه­ها بر حسب نوع نمونه از HNO3، HCl و HClO4 استفاده گرديد و قرائت تمامي نمونه­ها با استفاده از بخش كوره دستگاه جذب اتمي انجام شد. نتايج نشان داد كه اگرچه ميانگين غلظت آرسنيك در آب (n.d)، ماهي كاراس (mg kg-1 w.w. 0/41) و گياه ني (mg kg-1 w.w. 0/16) كمتر از استاندارهاي جهاني است اما در رسوبات (mg kg-1 d.w.6/30) در محدوده نسبتاً آلوده قرار دارد (بخصوص در بخشهاي شمالي و شرقي). نتايج بررسي همبستگي بين غلظت آرسنيك در رسوب با عمق نمونه­برداري نشان داد كه با افزايش عمق، غلظت كاهش مي­يابد (0/59- = r). همچنين نتايج اين تحقيق نشان داد كه ارتباط مثبت و معني­داري بين طول كل ماهي كاراس و غلظت آرسنيك موجود در بافت عضله وجود دارد (0/65= r)، بعبارتي در ماهي­هاي بزرگتر، غلظت آرسنيك بيشتر از ماهي­هاي كوچك و نابالغ است.