سنجش ارزش استنادي مقالات شيمي ايران با استفاده از شاخص سهم استناد متني

Evaluating Citation Value of Iranian Papers in Chemistry Using Text Citation Potential

هدف اين پژوهش بررسي اعتبار مقالات ايراني حوزه شيمي در سال 2010 ميلادي بر پايه ارزش استنادي آنها مي‌باشد. ارزش استنادي بر اساس دو شاخص ‌استناد متني و سهم استناد متني محاسبه شده است. سهم استناد متني در اين پژوهش عبارت است از نسبت بين فراواني استناد متني به پتانسيل ارجاعي مقالات استناد‌كننده. مقالات مورد بررسي به روش تحليل استنادي مورد سنجش قرار گرفته است. گردآوري داده‌ها به ‌روش تحليل استنادي صورت گرفته و براي تجزيه و تحليل داده‌ها از آمار توصيفي و آزمون اسپيرمن استفاده شده است. در اين پژوهش 955 استناد به 517 مقاله ايراني مورد بررسي قرار گرفت. اين مقالات 1434 استناد متني دريافت كرده‌اند كه 213 استناد (22 درصد) خود‌استنادي است. تنها 02/17 درصد مقالات، سهم استناد متني بيش از سطح مورد انتظار را به‌دست آورده و 97/82 درصد از آنها كمتر از حد مورد انتظار عمل كرده‌اند. يافته‌ها بيانگر اين است كه استناد پيش‌بين مناسبي براي بسامد متني استناد است، اما با سهم استناد متني رابطه معني‌داري ندارد. با وجود رشد چشمگير توليدات علمي ايران در حوزه شيمي، بررسي ارزش استنادي مقالات اين حوزه نشان داد كه بيشينه مقالات ارزش استنادي كمتر از حد مورد انتظار را به‌دست آورده‌اند. بر اين اساس، اگر سامانه ارزيابي پژوهشي كشور به ارزيابي دقيق و عميق‌تر مقالات نيازمند باشد، بهتر است ارزيابي‌هاي كيفي حاصل از شاخص‌هاي ارزش‌گذاري‌شده را جايگزين ارزيابي كمي مبتني بر شمارش ساده استنادها نمايد.

: The present study aimed to investigate the value of Iranian papers in chemistry in 2010 from the viewpoint of their citation quality. The citation value was calculated based on text citation frequency and text citation potential. The latter is defined based on the text citation frequency of the cited papers, divided by text citation potential of the citing papers. The research was carried out using a citation analysis method. The data were analyzed by descriptive and inferential statistics, including Spearman correlation test. 955 papers referring to 517 Iranian papers were examined. These papers gave 1434 text citations to Iranian papers, of which 213 (22 percent) were self citations. Only a minority (17.02 percent) of the Iranian papers performed higher than the expected level and the rest (82.97 percent) performed below the expected level, regarding their text citation portions. The results also indicated that citations can properly predict text citation frequencies but have no significant correlation with text citation portions. Despite the recent growth in Iran’s scientific outputs in chemistry, the citation value of the papers was revealed to be considerably low. This implies that in order to have a more objective evaluation, Iranian science system requires more qualitative indicators instead of the crude count of citations.