رويكرد عقلايي به مداخله هاي عدالت كيفري

افزايش روز افزون ميزان بزهكاري و محدوديت هاي نظام عدالت كيفري رسمي در پيشگيري و كنترل جرم توسعه راهبردهاي علمي جديد براي افزايش اثربخشي سياست ها و برنامه هاي عدالت كيفري را اجتناب ناپذير ساخته است. پرسش مهمي كه نظام هاي عدالت كيفري با آن روبه رو هستند اين است كه يافته هاي علمي و مديريت دانش چه نقشي در شكل گيري و هدايت مداخله هاي عدالت كيفري بر عهده دارد؟ دستيابي به يك نظام عدالت كيفري سنجيده و كار آمد مستلزم شناخت كافي و همه جانبه نسبت به چالش هاي عدالت كيفري، آشنايي با مباني نظري و فلسفي عدالت كيفري در بسترهاي فرهنگي – اجتماعي ايران، افزايش مهارت و توانمندي مديران و كاركنان نهادهاي عدالت كيفري در زمينه ارايه الگوهاي بومي مديريت عدالت كيفري و نيز توليد دانش و اطلاعات مورد نياز براي ارزيابي فرآيند و نتايج مداخله هاي عدالت كيفري است. ضعف در برنامه پذيري و ارايه تحليل نادرست از مشكلات اين حوزه، جزو مهمترين دلايل شكست و ناكامي بسياري از برنامه هاي عدالت كيفري به شمار مي آيد و اين مقاله بر آن است تا ضمن توصيف مراحل مختلف طراحي، تدوين و اجراي برنامه هاي عدالت كيفري، خلا ها و نارسايي هاي موجود را مورد نقد و ارزيابي قرار دهد.