چگونگي تعامل اساتيد در محيط‌هاي آموزش باليني از ديد دانشجويان پزشكي

Howness of Teacherʹʹs Interaction in the Clinical Educational Environments from the Viewpoints of the Medical Students

مقدمه: از آنجا كه تاثير آموزش محيط باليني بيشتر از برنامه درسي آموزش نظري است و از آنجا كه دانشجويان آنچه را كه اساتيدشان انجام مي‌دهند،‌ تكرار مي‌كنند نه آنچه را كه اساتيدشان مي‌گويند چگونگي تعامل استاد در محيط‌هاي آموزش باليني از ديد دانشجوي پزشكي، با عنايت به نقش الگويي استاد در انتقال ويژگي‌هاي حرفه‌اي‌گري پزشكي به دانشجوي خود، موضوع ارزشمندي براي بررسي است. از اين رو پژوهش حاضر، ابعاد تعامل پنج‌گانه استاد طي برنامه درسي باليني را از ديد دانشجويان، بررسي و رتبه‌بندي نموده است. روش: توصيفي از نوع پيمايشي و جامعه آماري نيز كليه دانشجويان كارآموز و كارورز دانشگاه شاهد در سال 2-91 بودند (175N=) كه حسب فرمول كوكران و جدول كرجسي و مورگان، 123 نفر نمونه انتخاب شد. ابزار پژوهش، پرسشنامه محقق ساخته سنجش ابعاد تعاملي استاد پزشكي بود كه روايي صوري و محتوايي آن حسب نظر متخصصان و پايايي آن نيز طي آلفاي كرانباخ برابر با 95/0 بود. يافته‌ها: ميانگين پايين‌تر از متوسط، تعامل استاد با دانشجو (63/2) و نيز ميانگين بالاتر از متوسط تعامل استاد با بيمار (29/3) در برنامه درسي باليني، معنادار بوده است، ولي ميانگين نحوه تعامل استاد با همكار (16/3)، با مردم (95/2) و با خود (00/3)، غير معنادار بود. رتبه‌بندي استنباطي ميانگين ابعاد تعامل استاد، به ترتيب با بيمار (72/3)، همكار (44/3)، خود (18/3)، مردم (71/2) و دانشجو (95/1) بوده است (05/0?P). نتيجه‌گيري: ضرورت تقويت دانش و مهارت عملي تعامل استاد پزشكي به خصوص با دانشجوي خود و نيز با مردم، با خود و با همكار مبين توجه صرف استاد به تعامل مطلوب صرف با بيمار در محيط‌هاي آموزش باليني است. تعامل كم‌تر از ميانگين با دانشجو، مي‌تواند، ناخواسته منشا آموزش‌هايي نامناسب از سوي استاد براي دانشجوي باليني باشد.

Background and Objective: The impact of clinical environment training is more than theoretical training curriculum, and the students do what the teachers do, not what the teachers say, so According to the role modeling of the teacher in transferring the professional features, the howness of teacherʹs interaction in the clinical environments, observed from the view points of the medical students, is a valuable subject for studying. Then this study investigates and classifies five dimensions of teacherʹs interactions in clinical curriculum from the view points of the medical students. Method: The method of study is descriptive, surveying type. The population was all the stagers and interns of Shahed University, in the academic year 1391-2 (N=175), out of which, and with recourse to Krjsy and Morgan table, 123 sample were selected. The research instrument was researcher-make questionnaire on the interactive dimensions assessment of medical teachers. The form and content validity of the device was met and the coefficient Cronbachʹs alpha was 0/95. Results: The less-than-half average of teacherʹs interactions with students (2/63) and the more-than-half average of his interactions with patients (3/29) in clinical curriculum were significant. But the average of howness of teacherʹs interactions with colleague (3/16), with people (2/95) and with himself (3/00) was not significant. The Inferential test, presented average ranking of teacherʹs interaction was as such: teacherʹs interactions with patient (3/72), with the colleage (3/44), with himself (3/18), with people (2/71) and finally with students (1/95) (P?0/05). Conclusion: The necessity of improving the knowledge and practical skill of medical teacher especially with his student and with people, with himself and with colleague signifies the pure attention of the teacher being focused on an acceptable interaction with patient in Clinical educational environments. The less-than-average interation with student could, undesireably, result of unsuitable education of the teachers to the clinical students.