توجيه مجازات: بررسي يك نظريه ي تركيبي

On a Compromised Justification of Punishment

توجيه مجازات از قديم محل مناقشه ي دو نظريه ي سزاگرايي و فايده گرايي بوده است. مباحثات بي پايان فلاسفه نشان مي دهد كه هر دو نظريه زخمي ايرادات كشنده اي هستند و هيچ يك به تنهايي نمي تواند پاسخ مناسبي به «چرا مجازات؟» بدهد. برخي براي حل مشكل به بازسازي و تعديل نظريه محبوب خود نشسته و برخي نظريه اي تركيبي پيشنهاد كرده اند. از ميان نظريات تركيبي، مدل پيشنهادي فلاسفه تحليلي منسجم ترين است. اين مدل با اتكا بر «تحليل مفهومي» سوالات و پاسخ هاي مربوطه را متعدد و از اين رهگذر حضور هر دو مطلوب سود و سزا را ميسّر مي كند. اين مقاله با تمركز بر ديدگاه هربرت هارت و جان رالز بر عليه اين نظريه ي تركيبي استدلال مي كند.

The Retributive and Utilitarianism theories had an old battle on the justification of punishments in the modern criminal theory. This endless controversy illustrates that both are injured by fatal criticisms and neither can provide a proper answer to the question of “Why punishment?” As a solution, some tried to reconstruct their favorite theory, while some other proposed a compromised theory. Amongst the compromised models, the theory suggested by analytic philosophers is the most coherent one which relies upon the “conceptual analysis”, distinguishes the questions and answers and finally provides a room for both utility and retribution. The current paper will focus on H.L.Hart and John Rawls approaches, and argues against their compromised theory.