تاريخ عقايد، تاريخ فكري و مطالعات سياسي

History of Ideas, Intellectual Historyand Political Studies

تاريخ عقايد كه به تبيين و تحول ايده ها در طول تاريخ مي پردازد، مي تواند قرين و يا جز تاريخ فكري تلقي شود. تفاوت «كوينتين اسكينر» و «لاوجوي» در اين است كه اسكينر به ايده اصالت نمي دهد و برعكس، ايده ها را در دل شرايط تاريخي و اجتماعي ملاحظه مي كند. اين دو حوزه تحقيقاتي، هر چند در اصل به رشته تاريخ تعلق دارند، در فهم انديشه سياسي نيز كاربرد پيدا كرده اند. در اين بين، مكتب كمبريج - و به ويژه اسكينر- توانسته اند مرز ميان فلسفه تحليلي و قاره اي را بردارند و از اين طريق، بين زمينه گرايي و متن گرايي پل بزنند. راه-حلي كه ايشان ارايه كرده اند، راه حل سوم و بينابيني است كه مي توان از آن به همروي زمينه گرايي و متن گرايي تعبير نمود. به نظر مي رسد مطالعات سياسي (اسلامي و ايراني) علاوه بر نياز به ملاحظه زمينه ها، مي تواند با بهره بردن از مزاياي اين راه بينابيني، از كاستي‌هاي هر يك از دو روش فوق رها شود.

History of ideas which deals with explanation and evolution of ideas during history can be considered as part of, or similar to, intellectual history. Unlike Lovejoy, Quentin Skinner analyzes "idea" in the historical and social conditions. Although these two fields of study belong to discipline of history, they have used in political thought too. Meanwhile, Cambridge school of thought, and specially Skinner, has tried to bridge between analytic and continental philosophy in one hand, and between Textualism and Contextualism on the other hand. This could be called "The third way" or "confluence of Textualism and Contextualism". Using "the third way", It seems that (Islamic and Iranian) political studies could overcome detects of the two ways.