بازنمود رويدادهاي حركتي در گفتار روايي كودكان فارسي‌زبان در نگرش شناختي

Representation of Motion Events in Persian-Speaker Children’s Narratives: A Cognitive Approach

براساس الگوهاي واژگاني‌شدگي تالمي (2000b) زبان‌ها بسته به آن‌كه شيوه و مسير حركت را در ستاك فعل يا تابع‎هاي آن رمزگذاري ‎كنند، به دو رده فعل‌محور و تابع‎محور تقسيم مي‌شوند. فرض تالمي بر آن است كه زبان‌هاي هندواروپايي، به‎ استثناي زبان‌هاي رومي و پسايوناني، در رده زبان‌هاي تابع‎محور جاي مي‌گيرند؛ چرا كه شيوه حركت را در ستاك فعل ادغام مي‌كنند و مولفه مسير را در قالب تابع فعل بيان مي‎نمايند. در اين پژوهش با استفاده از كليپ‌هاي انيميشن كه در آن مسير و شيوه حركت به‌طور همزمان به نمايش درمي‌آيند، چگونگي رمزگذاري دو مولفه مسير و شيوه حركت در گفتار روايي كودكان پيش‎دبستاني فارسي‌زبان، بررسي و با گفتار بزرگسالان مقايسه شده‌ است؛ سپس اين پرسش به بحث گذاشته شده است كه زبان فارسي، به‌عنوان يكي از زبان‌هاي هندواروپايي، در رده‌شناسي دوگانه مي‌گنجد يا خير. تحليل داده‎هاي اين پژوهش نشان مي‎دهد كه كودكان فارسي‌زبان هنگام بازگويي رويدادهاي حركتي، از همان الگويي بهره مي‎گيرند كه بزرگسالان براي رمزگذاري آن‌ها استفاده مي‌كنند: مسير حركت را در ستاك فعل‎هاي مسيرنما ادغام مي‎كنند و آن‌ها را همراه يا بدون تابع‎هاي مسير (براي مسيرهاي عمودي) و گروه حرف ‌اضافه (براي مسيرهاي افقي مرزگذر) به كار مي‌گيرند. به اين ترتيب تا آنجا كه رمزگذاري مسير در ستاك فعل يا تابع،‎ مورد نظر است، زبان فارسي در گستره پژوهش حاضر در رده زبان‌هاي فعل‎محور جاي مي‎گيرد.

Based on Talmy’s (2000) lexicalization patterns, languages are considered either verb-framed or satellite-framed in terms of the language unit (either verb roots or satellites) that encodes Path of motion. According to Talmy’s hypothesis Indo-European languages except for Post Hellenic and Romans fall into satellite-framed class, since speakers of these languages conflate Manner of motion in the verb roots, while Path appears in satellites. This paper investigates the pervasive pattern Persian pre-school speaker children use to express motion components, namely Manner and Path in elicited narratives based on ten short animated clips simultaneously demonstrating Manner and path of motion. The Children’s narratives have further been compared to those of adults in order to highlight differences and similarities in mapping two semantic components onto language units. In the end, it has been discussed whether or not Persian, as an Indo-European language fits into Talmy’s binary typology. The analysis in this study illustrates that when narrating motion pictures, children follow the same pattern as adults do to encode Manner and Path; both groups employ path verbs with or without path satellites for vertical displacements, and prepositional phrases for horizontal trajectories where boundary crossing occurs. Manner of motion is either conflated in verb roots or not mentioned. Therefore as far as Path of motion is concerned, Persian language within the scope of the present study fits into verb-framed class of languages