تاثير نويز ممتد و منقطع بر عملكرد بازشناسي واژه در افراد دو زبانه و تك زبانه

زمينه و هدف: مطالعات مختلف، تاثير پذيري بيشتر توانايي بازشناسي گفتار از نويز زمينه را در شنونده هاي دو زبانه در قياس تك زبانه نشان مي دهند. اين در حالي است كه تاكنون تاثير نويز بر عملكرد بازشناسي گفتار در جمعيت دو زبانه تركي-فارسي مورد بررسي قرار نگرفته است. هدف از مطالعه حاضر، مقايسه عملكرد بازشناسي واژه در حضور دو نويز ممتد و منقطع در بزرگسالان هنجار تك زبانه فارسي و دو زبانه زودهنگام تركي- فارسي بود. روش بررسي: مطالعه مقطعي مقايسه اي حاضر، با ارايه محركات گفتاري نخست در سكوت و سپس توام با ارايه نويز ممتد و منقطع در چهار نسبت سيگنال به نويز 10+ ،0 ، 10- و 20- دسي بل ، بر روي دو گروه شامل 33 فرد تك زبانه فارسي زبان و 36 فرد دو زبانه تركي-فارسي در محدوده سني 18 تا 25 سال انجام شد. يافته ها: در هر دو گروه، در هر يك از 4 نسبت سيگنال به نويز مورد مطالعه، ميزان كاهش امتياز بازشناسي واژه در حضور نويز ممتد نسبت به نويز منقطع به طور معناداري، بالاتر بود (0001/0>P). همچنين، بين دو گروه فارسي زبان و دو زبانه تركي- فارسي در امتياز بازشناسي واژه در حضور هر دو نوع نويز ممتد (001/0 p≤) و منقطع (002/0 p=) ، اختلاف معناداري وجود داشت. نتيجه گيري: به نظر مي رسد در حضور نويز زمينه، توانايي بازشناسي واژه هاي زبان فارسي در افراد دو زبانه تركي- فارسي بيشتر از افراد فارسي زبان كاهش مي يابد و نويز ممتد نسبت به نويز منقطع، توانايي درك گفتار را بيشتر متاثر مي كند.