تأثير خودارزيابي مستمر دانشجويان بر خودكارآمدي پژوهشي و پيشرفت تحصيلي آن‌ها: غنصري مغفول در تدوين برنامه‌هاي درسي

در اين پژوهش تأثير خودارزيابی مستمر دانشجويان بر پيشرفت تحصيلی و خودكارآمدی پژوهشی آن‌ها بررسی شد. اين پژوهش از نوع شبه آزمايشی و جامعه آماری آن دانشجويان كارشناسی رشته علوم تربيتی دانشكده علوم تربيتی و روان‌شناسی دانشگاه فردوسی مشهد با نمونه‌گيری در دسترس (38=n) است. به‌منظور بررسی فرضيه‌های اين پژوهش از پرسشنامه‌های خودكارآمدی پژوهشی، خودارزيابی و نمره‌های پايان نيمسال دانشجويان در درس روش پژوهش به‌منظور اندازه‌گيری پيشرفت تحصيلی آن‌ها استفاده شد. ميانگين پيش‌آزمون خودكارآمدی پژوهشی گروه‌های آزمايشی و كنترل تفاوت معناداری نداشت؛ در حالی كه در پس‌آزمون تفاوت معناداری بين ميانگين اين دو گروه مشاهده شد. از طرف ديگر، با وجود انتخاب همگن دو گروه آزمايش و كنترل، تفاوت معناداری بين ميانگين نمره پيشرفت تحصيلی اين دو گروه در پس آزمون ديده شد. در مجموع خودارزيابی مستمر بر افزايش خودكارآمدی پژوهشی دانشجويان مؤثر بوده و بر پيشرفت تحصيلی آن‌ها نيز تأثير مثبتی داشته است. توصيه می‌شود به خودارزيابی مستمر در تدوين و اجرای برنامه‌های درسی توجه شود.