عناصر مشروعيت‌يابي در نظام‌هاي سياسي و مردم‌سالاري ديني

Legitimacy in Political Systems

در حقيقت مشروعيت خود جزيي از يك شبكه مفهومي هم‌بسته و به‌هم‌تافته قلمداد مي‌شود كه بدون لحاظ نمودن پيوست‌ها و گسست‌هايش با مفاهيم و مولفه‌هاي سازنده اين شبكه، نمي‌توان به حصول درك مناسب و معتبري درباره آن اميدوار بود. كليد فهم مفهوم مشروعيت در شناسايي خصلت چندبعدي آن مي‌باشد كه براي فهم صحيح آن نبايد دچار تقليل‌گرايي شد و بايد به تمام ابعاد آن توجه كرد و هر گونه تقليل‌گرايي در اين رابطه باعث قرباني‌شدن حق مطلب مي‌باشد. از آنجا كه هر حكومتي كه دچار عدم مشروعيت شود، ديگر مانند گذشته نمي‌تواند قدرت خود را اعمال كند، بلكه به زور خام براي حكمراني متوسل مي‌شود، در اين نوشته ما به اين بحث متمركز خواهيم شد كه چگونه دولت‌ها براي خود مشروعيت‌سازي مي‌كنند تا به قدرت خود دوام و تداوم بخشند. در اين مقاله، تاكيد روي عوامل مشروعيت‌بخش قدرت در نظام‌هاي سياسي و مردم‌سالار ديني مورد بررسي قرار خواهد گرفت.

Legitimacy is one of the factors by which governments justify their dominance and the exercise of power, therefore, each state that suffers from the lack of legitimacy cannot exercise its power as it is used to do, consequently, it makes recourse to force to rule people. In this article, our discussion is about the quality of the legitimization of governments in order to continue their rule. In other words, the political systems justify their own legitimacy through emphasizing upon a series of factors such as rightness, acceptance, lawfulness and effectiveness.