چشم اندازهاي اومانيستي در عرفان ايراني

Humanistic Landscapes in Islamic Mysticism

  «اومانیسم» مكتبی فلسفی و ادبی است كه منشأ پیدایش آن را یونان قدیم می‌دانند. این مكتب بر ارزش و مقام انسان ارج نهاده و او را میزان همه چیز قرار می‌دهد. اوج تجلی اومانیسم در قرون وسطی بود كه راهی نو برای تقابل با استبداد كلیساهای قرون وسطی ایجاد كرد. «آزادی»، «خود مختاری»، «خود رهبری»، «خویشتن شناسی» و شناخت ابعاد مختلف استعدادهای انسان از جمله موضوعات مهمّی است كه در این مكتب مورد تأكید قرار گرفته‌اند. بی‌گمان وجه اشتراك عرفان با اومانیسم نیز در همین موضوعات است. پژوهش حاضر به شیوۀ تحلیلی توصیفی، كوششی است در جهت تطبیق برخی از مسائل عرفانی اسلامی با موضوعات اساسی مورد بحث در مكتب اومانیسم.

  Humanism, a philosophical and literal movement, is rooted in ancient Greek. It holds man in high esteem and believes that man is the measure of all things. The Renaissance, which was the peak of humanism, opened a new way for confronting despotism of the Middle Age Church. Humanism emphasizes freedom, autonomy, self-guiding and recognizing human talents; and here lies the common grounds of humanism and mysticism. The present article tries to compare some mystical subjects with Humanistic ones by using descriptive and analytic method.