بررسي پيامدهاي امنيتي عضويت ايران در معاهدات خلع سلاح و كنترل تسليحات ( مطالعه ي موردي : معاهده ي منع گسترش سلاح هاي هسته اي )

يكي از روش هاي تقويت صلح و امنيت در سطح ملي و بين المللي، ايجاد توافقات خلع سلاح و كنترل تسليحاتي است. كنترل تسليحات و خلع سلاح چه از نظر روند و چه از نظر مفاد و مقررات، ابزارهاي پر اهميت و تاثير گذار در امنيت كشورها به شمار مي آيند؛ زيرا از يك سو موجب رفع ابهامات در رفتارهاي نظامي و سياست خارجي دولت مي شوند و ثبات را افزايش مي دهند و از ديگر سو عضويت در اين نوع از معاهدات پيامدهاي امنيتي خاصي را به دنبال دارند، هم چون معاهده ي منع گسترش سلاح هاي هسته اي كه باعث تحديد حاكميت كشورها مي شود. پژوهش حاضر با روش توصيفي – تحليلي در پي نشان دادن پيامدهاي امنيتي عضويت ايران در معاهدات خلع سلاح و كنترل تسليحات است. جمهوري اسلامي ايران با عضويت در سال 1968 .م در معاهده ي منع گسترش، بار تعهدات امنيتي خاصي را پذيرفته است. اين نوشتار با بررسي پيامدهاي امنيتي عضويت ايران در معاهده ي منع گسترش سلاح هاي هسته اي به اين نتيجه رهنمون شده است كه معاهده ياد شده باعث تضعيف توان نظامي، علمي و صنعتي و تحديد و تضعيف امنيت مي شود.