اثربخشي آموزش گروهي نظم جويي هيجان مبتني بر الگوي گروس بر بازداري رفتاري و شناختي دختران نوجوان مبتلا به نشانگان اختلال شخصيت مرزي و اختلال نارسايي توجه/ فزون كنشي

مقدمه: هدف پژوهش حاضر، مقايسه ي اثربخشي آموزش گروهي نظم جويي هيجان مبتني بر الگوي گروس بر بازداري رفتاري و شناختي دختران نوجوان مبتلا به نشانگان اختلال شخصيت مرزي و اختلال نارسايي توجه/ فزون كنشي بود. روش: در چارچوب يك پژوهش نيمه آزمايشي با طرح پيش آزمون- پس آزمون با گروه كنترل،40 دانش آموز دختر با دامنه ي سني 17- 15 از طريق نمونه گيري مرحله اي با مقياس درجه بندي SNAP-IV و پرسشنامه شخصيت مرزي (BPI) و سپس بر اساس مصاحبه غربالگري و تشخيصي انتخاب و به طور تصادفي در دو گروه آزمايش و دو گروه كنترل (4 گروه 10 نفره) قرار داده شدند. ابزار هاي اندازه گيري بازداري، آزمون استروپ و برو نرو بودند. براي گروه هاي آزمايش پيش و پس از 12 جلسه، آموزش نظم جويي هيجان انجام شد و گروه هاي كنترل در فهرست انتظار قرار گرفتند يافته ها: تجزيه وتحليل داده ها با استفاده از تحليل كوواريانس يك راهه و آزمون تعقيبي نشان داد كه پس از آموزش الگوي گروس بين تمامي گروه ها از نظر ميانگين زمان واكنش و نمره تداخل تفاوت معناداري مشاهده مي شود؛ همچنين ميانگين زمان واكنش گروه آزمايش اختلال نارسايي توجه/ فزون كنشي نسبت به گروه آزمايش نشانگان اختلال شخصيت مرزي و ميانگين نمره تداخل گروه آزمايش نشانگان اختلال شخصيت مرزي نسبت به گروه آزمايش اختلال نارسايي توجه/فزون كنشي به طورمعناداري كاهش يافت. نتيجه گيري: پس از آموزش الگوي گروس، بازداري رفتاري مبتلايان به اختلال نارسايي توجه/فزون كنشي نسبت به نشانگان اختلال شخصيت مرزي و بازداري شناختي مبتلايان به نشانگان اختلال شخصيت مرزي نسبت به اختلال نارسايي توجه/ فزون كنشي بهبود بيشتري نشان داد.