ارزيابي ماندگاري تورم در ايران

Investigating the Inflation Persistence in Iran

تورم يكي از مهمترين دغدغ ههاي اصلي اقتصاد ايران در ده ههاي اخير بوده است. بررسي تاريخي روند تورم در ايران نشا ندهنده ماندگار بودن اين متغير است. ماندگاري تورم يعني تمايل تورم به همگرايي آهسته ب ه سوي تورم تعادلي كه در پاسخ به شو كهاي مختلف اقتصادي ايجاد م يشود. انداز هگيري تاريخي ماندگاري تورم با مد لهاي سري زماني خودرگرسيوني ي كمتغيره برآورد م يشود و ماندگاري را ب ه عنوان مجموع ضرايب مدل خودرگرسيوني برآور دشده در نظر م يگيرد. در اين مقاله، با استفاده از اين روش و يك معيار ناپارامتري، ماندگاري تورم در طول دوره 1390 - 1338 و چند زيردوره، و با لحاظ شكست ساختاري در سال 1357 ، انداز هگيري شده است. نتايج پژوهش نشا ندهنده وجود ماندگاري قابل توجهي در تورم در سا لهاي بعد از انقلاب و ب هخصوص، تا سال 1374 است. در حالي كه در سا لهاي قبل از شكست ساختاري يعني انقلاب، شاهد ماندگاري قابل ملاحظ هاي نيستيم.

Inflation is one of the most important problems in Iran throughout last decades, and the historical studies of inflation trend in Iran indicate persistence of this variable. Inflation persistence refers to the tendency of inflation to converge slowly towards its long-run measure (equilibrium inflation) in response to various economic shocks. The historical measuring of inflation persistence has estimated by the univariate autoregressive timeseries models and include the sum of autoregressive coefficients to estimate persistence. In this paper we implement this approach and then another non-parametric approach to measure inflation persistence for the period 1338- 1390 and some sub-period, covering a structural break in 1357. The results show a remarkable persistence of inflation in years after Revolution, especially for the period ending in 1374; furthermore, the results indicate that in periods before structural break in 1357 (The advent of Revolution), there is no obvious inflation persistence.