جريان‌شناسي نيروهاي سياسي در بين سال هاي 1357-1362

جريان‌‌شناسي سياسي نيروهاي سياسي از عوامل تعيين‌كننده در علم سياست است، نشناختن اين جريا‌ن‌ها باعث مي‌شود تا شكاف‌هايي ميان گروه‌ها و تفاوت‌ها درك نشود. اين مقاله در نظر دارد تا براساس عوامل گوناگون، منازعه و رقابت ميان جريان‌هاي سياسي سال‌هاي نخستين انقلاب اسلامي را بررسي و تحليل كند. در واقع بايد گفت كه جريا‌ن‌هاي سياسي از طريق سازمان‌هاي سياسي گوناگون خود مهم‌ترين عامل براي هر تغييراتي در سياست هستند و تا زماني كه از جريان‌هاي سياسي و سازمان‌هاي آنها شناخت دقيقي نداشته باشيم، نمي‌توانيم به عمق تغييرات سياسي در كشورها پي ببريم. اين مقاله در نظر دارد با پشتيباني چارچوب مفهومي منازعه و رقابت و با روش جريان‌شناسي ابعاد پنهان سياست سال‌هاي نخست انقلاب اسلامي را تبيين و مجادلات جريان‌ها و گروه‌هاي سياسي را تشريح كند. در اين مقاله تلاش مي‌كنيم تا هر پنج جريان سياسي اصلي بين سال‌هاي 1357-1362 را نشان و منازعات حاكم در ميان آنها را شرح دهيم.

Islamic Revolution in Iran in 1979 was a victory for revolutionary forces consisting of a large numbers of the political elite who were out of politics before. They replaced those elites who had previously cooperated with the former regime. A law passed by the Revolutionary Council stated that political elite who had occupied political positions after 1963 should be deprived of assuming state responsibilities due to the illegitimacy of the monarchy system and their complicity in its oppressive policies. Islamic Revolution changed the situation completely. The new elites often had not necessary experience to run the country. With the emergence of the Islamic Revolution, Imam Khomeini as the supreme leader, focused on developing political forces who were loyal to him.