مباني، اصول و روش هاي تربيت سياسي در اسلام از منظر قرآن

قدمت سياست به دوران شكل گيري جوامع بشري باز مي گردد و به موازات بسط و پيچيدگي جوامع سياست نيز قبض و بسط يافته است. پيامبران الهي، نخستين پيشگامان قانون گذاري در جهت اداره جامعه بوده اند. در اسلام، سياست، ريشه در وحي داشته و همواره با بخشي از زندگي انسان ارتباط دارد و چون به عمل انسان مربوط مي شود، ناگزير با دين كه عهده دار بيان شيوه هاي زيستن است، تماس پيدا مي كند و از اين رو يا در تضاد با آن و يا همسوي آن عمل مي كند. مراد از تربيت، فراهم كردن زمينه ها براي شكوفايي و به فعليت رساندن استعدادهاي بالقوه انسان مي باشد. تربيت سياسي در بين انديشمندان اين حوزه، تحت عنوان تربيت مدني ياد مي شود. تربيت سياسي، تلاش در راه تربيت شهرونداني مسئول و وظيفه شناس و رشد دانش ها، نگرش ها و مهارت هاي او مي باشد. مباني، گزاره هاي توصيفي هستند كه اشاره به ويژگي هاي اساسي انسان دارند و اصول نيز گزاره هاي تجويزي و بايدي هستند كه از مباني گرفته شده اند و روش ها نيز به عنوان گزاره هاي تجويزي محدود و مصداقي در نظر گرفته شده اند.