تاثير فصل بر مقاومت ريشه درخت بلوط ايراني (مطالعه موردي: منطقه تبرك، حوضه بازفت)

گياهان به­عنوان مصالح زيستي علاوه بر داشتن قابليت خودتجديدي و خودترميمي، فاقد تاثيرات منفي بر محيط زيست هستند. پوشش­گياهي در عرصه­هاي شيبدار در فرايند فرسايش خاك و كنترل آن نقش مهمي دارد و سبب افزايش چسبندگي و بهبود پايداري خاك مي­شود. تاثير گياهان بر افزايش پايداري دامنه­ها و آثار هيدرولوژيكي آنها تا حد زيادي وابسته به مقاومت­كششي ريشه است و تغييرات مقاومت ريشه مي تواند سبب تغيير تاثير پوشش گياهي در پايداري شود. هدف از اين مطالعه، بررسي مقاومت­كششي ريشه بلوط ايراني و مقايسه مقادير آن در دو فصل خزان و رويش است. به اين منظور، دامنه­اي نسبتاً يكنواخت انتخاب و نمونه­هاي ريشه از 5 پايه گونه بلوط به­طور تصادفي جمع­آوري و مقاومت­كششي آنها با استفاده از دستگاه اينسترون استاندارد اندازه­گيري شد. 224 آزمايش­ كشش موفق اجرا شد كه دامنه قطري ريشه­هاي مورد آزمايش1/0 تا 38/5 ميلي­متر، دامنه نيروي كشش 3/1 تا 3/411 نيوتن و دامنه مقاومت­كششي 93/0 تا 85/3503 مگاپاسكال بود. رابطه قطر ريشه و نيروي كششي تواني مثبت و رابطه قطر و مقاومت كششي تواني منفي مشاهده شد. نتايج آزمون والد نشان داد كه تفاوت مقاومت­كششي در دو فصل معني­دار و مقاومت در فصل زمستان نسبت به تابستان بيشتر بود. قطر ريشه نيز به­عنوان عامل كوواريت تاثير معني­داري بر مقاومت­كششي داشت. اين پديده مي تواند نوعي سازوكار سازگاري سيستم ريشه در برابر افزايش تنش­ها در خاك به­دليل كاهش نقش رويه زميني و نيز افزايش رطوبت خاك باشد.